"93 Harbi" öncesi Osmanlı hükûmetinde savaş çığlıkları atanlar Sultan Abdülhamid Han’a bol keseden vaatlerde bulunuyorlardı. Bunlardan biri de Batı cephesi komutanı Abdülkerim Nadir Paşa idi. Padişaha sunmuş olduğu planda düşmanın tamamıyla yenilgiye uğratılacağı ve hiçbirinin ülkesine dönemeyeceğini belirtmişti. Kendisi Mithat Paşa ve cuntacıların da teşvikiyle göreve getirilmişti.

Ancak savaş başlar başlamaz neredeyse ortalıktan toz olmuştu! Rusların Tuna’yı geçmelerine seyirci kalmak suretiyle Tuna Nehri ile dağlar arasında iki parça hâlinde bulunan Osmanlı ordusunun birleşmesini imkânsız hâle getirmişti.

Serasker Redif Paşa’nın ve meclisin en küçük bir tedbiri ortada görünmüyordu. Bu durum karşısında Padişah, serasker Redif ve Serdar-ı Ekrem Abdülkerim paşaları derhâl azletti.

Padişah, kumandanlığı Plevne Komutanı Osman Paşa’ya teklif etmişti. Fakat Osman Paşa bu teklife karşı şu mukabelede bulunmuştur:

“Acizlerinin şu nazik durumda Plevne’den ayrılması asla doğru ve münasip olamaz. Kanaatimce, bütün komutanın bir tek dirayetli zat nezdinde toplanması şarttır ve zarurettir. Bu şahsiyet ise ancak Süleyman Paşa hazretleridir.”

Bunun üzerine Tuna Ordusu Kumandanlığına Süleyman Paşa getirilmiştir.

Öte yandan Grandük Nikola’nın acilen harekete geçmesini emrettiği Rusların Batı Ordusu Kumandanı General Krudner ise Plevne’nin kolaylıkla aşılacağını tahmin ediyordu. Bu itibarla General Şuldber’i otuz bin kişilik bir kuvvetle o tarafa sevk etti.

Şuldner 7 Temmuz’da Plevne önüne gelmiş ufak tefek çatışmaların dışında asıl hücumu ertesi güne bırakmıştı.

Osman Paşa’nın emrinde ise toplam yirmi bin asker bulunuyordu...

8 Temmuz Cuma günü sabahtan akşama kadar şiddetli çatışmalar vuku buldu. Osman Paşa, meydan muharebesinin hemen her noktasında bulunmuş, bindiği Arap atıyla hemen her tarafa yetişerek askerleri teşvik ve teşci etmiştir. Subay ve erler, kendisini düşmana göstermemesi için yalvarmışlarsa da o yine muharebenin sonuna kadar ateşin en şiddetli yerlerinde bulunmaktan kaçınmamıştır.

Sonunda Ruslar kolayca başarı elde edebileceklerini sandıkları bu saldırıdan hiç beklemedikleri bir bozgunla çıktılar. Yetmiş dördü subay olmak üzere üç bin kadar ölü vererek çekildiler. Binlerce askerleri de yaralanarak savaş dışı kalmıştı.

Osmanlılarda ise şehitlerle yaralıların toplam mevcudu iki bin kadardı.

Gün boyu devam eden bu kanlı çarpışma, '93 Seferi’nde Rusların Rumeli cephesinde Osmanlılardan yedikleri ilk şiddetli darbe olmuştu. Çok mağrur ve kendilerine pek fazla güvenen Rusların, kolayca zafere ulaşmak kanaati sarsılmış; Osmanlılarda ise eski kahramanlık duyguları tazelenmiş kendilerine olan itimat ve güvenleri artmıştır.

Muharebenin sonunda pek çok araba, tüfenk ve çadır ganimet olarak Osman Paşa’nın eline geçmişti...

"Tek tek selam ederim!"

Sultan II. Abdülhamid, Plevne galibiyetinden dolayı Osman Paşa’ya bir telgrafname yollayarak tebrik etmiştir. Osmanlı askerinin bu başarısından........

© Türkiye