Geçtiğimiz günlerde 23 Nisan gösterileri için sahneye çıkan minik yavrularımız mehter kıyafetleriyle mehter icra ettiler; ama asıl gürültü sahnede değil, siyasetin sığ eşiklerinde koptu...

O an, bazı CHP’li yöneticiler ayağa kalktı... Ama saygı için değil, sırtlarını dönerek!..

İlgili şahısların "Saray kültürüne özendirmeyi protesto" savunması ise meselenin sadece bir hazımsızlık değil, derin bir köksüzlük ve tarihsel bir yabancılaşma olduğunu tescil etti.

Aslında bu tavır şaşırtıcı değil; zira son dönemde CHP'li siyasilerin bu toprakların adabıyla uyuşmayan gayri ahlâki ve gayri nizami sergilediği davranışlarını hatırladığımızda, tablonun eksik parçaları tamamlanıyor. Türk kültürünün mayasıyla, bu milletin hürmet duyduğu değerlerle kurulan o sorunlu ilişki, bazen bir mezar başında bazen de bir mehter sesinde aynı refleksi veriyor... Sosyal medyaya düşen o kareler, bir anlık refleksin ötesinde; bu toprakların ruhuna, sesine ve hafızasına karşı örülen o aşılmaz duvarın ifşasıydı. Asıl soru şu; Mehter ve temsil ettiği o muazzam miras, neden bu kadar rahatsız etti?

Tarih arşivlerinde belirtildiği üzere 1299’da Selçuklu Sultanı II. Gıyaseddin Mesud’un Osman Gazi’ye gönderdiği bağımsızlık fermanıyla birlikte kös ve nakkâre de tevdi edilmiştir... Bu sembolik ses Osmanlı’nın devletleşme sürecinde Selçuklu’nun nevbet geleneğinden beslenerek Mehter adıyla kurumsallaşmış bir askerî musiki teşkilatıdır. Orhan Gazi döneminde sistemleşmiş, zamanla bir saray ve ordu ritüeline dönüşmüştür. Yani mesele bir müzik değil, bir devlet olma hâlidir.

Asıl anlamadıkları nokta tam da burada; O sahnede yankılanan ses, sıradan bir folklorik gösteri ya da basit bir konser değildir. Mehter, Türk devletinin hukuki ve siyasi mirasının alamet-i farikasıdır. Dolayısıyla o ritme Saray........

© Türkiye