“Taş yerinde ağırdır” derler. Sadece yüzeysel olarak meselelere bakarak düzenleme yaparsanız maalesef astarı yüzünden pahalıya geliyor.

Zaman zaman aynı masal anlatılır.

İş dünyasından birileri çıkar. "Asgari ücret bölgelere göre olsun" der.

"İstanbul başka, Anadolu başka" diye ekler.

Sokaktaki vatandaş dinler. İlk bakışta "Mantıklı" der.

Çünkü İstanbul’da kira pahalıdır. Anadolu’da yaşamak daha kolaydır.

Fakat durum hiç de göründüğü gibi değildir! Bu demode fikir tatlı bir zehirdir.

Görünüşte makul, hakikatte kaotiktir.

Yüzeysel ve toplumsal hafızadan yoksundur. "Hafızasız toplum, pusulasız gemidir."

Sanmayın ki bu yeni bir fikirdir. Biz bunu daha önce denedik!

1951 ile 1967 yılları arasında şehirlerde (mahallî) komisyonlar kuruldu.

Sonraki yıllarda 6 bölge, akabinde baktılar olmuyor, 4’e düşürdüler.

Sektör bazında da da uygulamalar olmuştu.

İşçiler sokağa döküldü. Büyük grevler başladı. Mahkemeler şikâyet dilekçeleriyle doldu. Sonunda rahmetli Bülent Ecevit hükûmeti bu işe "Dur" dedi.

Bölgesel ücret çöpe atıldı. 1989’dan beri de tüm Türkiye’de tek bir asgari ücret uygulanır oldu. En son........

© Türkiye