Yıllardır sürdürülen alışkanlıklardan vazgeçmek kolay mı?
Hiç dikkat ettiniz mi?
Bazen öyle bir an gelir ki insan durup kendini sorgulamaya başlar. Hayatını, yaşadıklarını, gidişatını… Bir anda ölüm düşer aklına. O güne kadar yaptıklarını, söylediklerini, hatta düşündüklerini yeniden gözden geçirir.
İnandığı değerlere aykırı ne varsa hayatından çıkarmak, doğru olduğuna inandığı hâlde ihmal ettiği ne varsa bir an önce hayatına dâhil etmek ister.
Sanki damarlarında dolaşan kanla birlikte bütün bedenine yayılır bu duygular. Bir anda kalbini, zihnini, bütün benliğini kuşatır.
İyiye yönelmeye, değişmeye, kendini düzeltmeye karar verir. Kendine söz verir. Artık bazı alışkanlıklarından vazgeçecek, hayatını inandığı doğrular üzerine yeniden şekillendirecektir.
Fakat tam da o anda tuhaf bir şey olur.
Birden enerjisi düşer. Üzerine tarif edemediği bir yorgunluk, isteksizlik ve takatsizlik çöker. Az önce hissettiği o güçlü kararlılık, yerini ağır bir hâlsizliğe bırakır.
Öyle bir çırpınıştır ki insanın kalbini, zihnini, âdeta bütün benliğini yorgunluk içinde bırakır. Nefis, ruha karşı mücadeleye girişirken bedeni de kendi hâkimiyeti altına almaya çalışır.
Çünkü insanın gerçekten değişmeye karar verdiği an, nefsin alıştığı düzenin sarsıldığı andır. Yıllardır sürdürdüğü alışkanlıklardan vazgeçmek, nefsin kolayca kabulleneceği bir şey değildir.
Oysa insan bu ilk mücadeleyi aşabilirse sonrasındaki güçlüklerle baş etmesi kolaylaşır.
Tövbe ederek içkiyi bırakanlar, kumardan vazgeçenler, kötü alışkanlıklarına son verenler… Hepsinin hayatında bir karar anı vardır. Değişim, işte o samimi kararla başlar. Ardından o karara sadık kalma mücadelesi gelir.
Bu hususta bildiklerimi bir misalle izah etmek isterim. Güneş doğduğunda ışığını her eve ulaştırır. Ancak perdeleri kapalı olan........
