Azerbaycan deyince neden farklı hissediyoruz?
Bazı ülkelerle dost olursunuz, bazılarıyla müttefiklik kurarsınız. Bir de öyle ülkeler vardır ki onlarla aranızdaki bağı anlatmak için diplomatik kelimeler kifayetsiz kalır. Azerbaycan bizim için işte böyledir.
“Can Azerbaycan” derken yalnızca bir ülkeye seslenmiyoruz.
Ortak bir tarihe, aynı kökten gelen kelimelere, benzer hatıralara sesleniyoruz.
Sevinci de kederi de paylaşan insanlara sesleniyoruz.
18 Ekim 1991’de bağımsızlığını yeniden kazanan Azerbaycan, 35. yılı geride bıraktı.
Bu 35 yılın hikâyesini anlatmak için sayısız anlaşmayı, ziyaretleri ve ortak projeleri sıralamak mümkün.
Biraz gazete arşivlerini karıştırınca insanın karşısına öyle görüntüler çıkıyor ki bugünün bütün tartışmalarını bir kenara bırakıp geçmişi yeniden düşünmeden edemiyor.
KANLI OCAK, KARABAĞ, NAHCİVAN
1990 yılının Kanlı Ocak günleri… Sovyet askerleri Bakü’ye giriyor, bağımsızlık isteyen insanların üzerine ateş açılıyor. Azerbaycanlılar hürriyetleri uğruna can verirken Türkiye’de de bu hadiseler yakından takip ediliyor.
SSCB tarafından yardımların engellenip insanların baskı altında tutulduğu dönemde Türkiye, Azerbaycan’ın sesi oluyor.
Mücadelelerin ardından 1991 yılındaki müstakillik müjdesi geliyor. Türkiye, Azerbaycan’ın bağımsızlığını tanıyan ilk ülke oluyor.
Tarihin doğru bir anında atılan doğru bir adım, yıllar boyunca hatırlanır.
Azerbaycan’ın bağımsızlık sonrasında karşı karşıya kaldığı en büyük acılardan biri Karabağ.
Evlerinden edilen insanlar, geride bırakılan yuvalar, parçalanan aileler…
Türkiye, bu acıya seyirci kalmadı. Yardım........
