Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretleri, gençliğinde “eşkıyâlık” yapardı!

Bir gün adamları, büyük bir kervanın geleceğini haber aldılar. Kervandaki birinin, pek çok malı vardı.

Soyguncuları fark edince;

“Hiç olmazsa altınlarımı kurtarayım" dedi.

Onları saklayacak bir yer arıyordu ki, ileride bir çadır görüp içeri girdi.

Baktı, bir genç gördü.

Namaz kılıyordu. Namâzı bitince;

"Delikanlı, eşkıyâlar bizi soyacak, şu altınları sana emânet bırakıp da sonra alsam olur mu?" diye sordu.

"Olur, onları şuraya koy" deyip namâza devâm etti.

Baktı ki, kimin nesi varsa gasbediyorlar. İçinden "benim altınlarım emniyette" deyip sevindi...

O da altınlarını almak için o çadıra girip gördü ki, eşkıyâlar, gasbettikleri malları, o gence arz ediyorlar.

Meğer genç adam, hepsinin reîsiymiş.

Fudayl, adamı görünce "Gel, altınlarını al" dedi.

"Sen ne yaptın ey Fudayl! Biz topladık, sen dağıtıyorsun" dediler.

"O, bana hüsnüzan etti, onun hüsnü zannını boşa çıkarmadım. Benim de Rabbime hüsnü zannım var, O da benim bu zannımı boşa çıkarmaz ve beni bu pis işlerden kurtarır" dedi.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye