Tâbiîn’in büyüklerinden Atâ bin Ebî Rebah hazretleri, bir gün sohbetinde;

"Allah'ın kullarını sevindirin" buyurdu.

Bir kimse bir mümin kardeşini sevindirince, Allahü teâlâ o sevinçten bir melek yaratır. Bu kimse ölüp kabre konunca, o melek yanına gelir ve ona sorar:

“Beni tanıyor musun?”

“Ben; senin, bir Müslüman kardeşine vermiş olduğun sevincim. Bugün seni sevindirmek ve suâl meleklerine cevap verirken sana yardımcı olmak için geldim” der.

“İnsanlara karşı dilini muhâfaza etmek, ‘altın’ı muhâfaza etmekten daha zordur” buyurdu.

“Âhiret'te, Cennete giden bir kimsenin orada ağlaması ne kadar garipse, Cennete gideceği meçhul olan bir kişinin burada gülmesi de o kadar gariptir.”

Bir gün de sohbetinde;

“Kardeşlerim! Vaktiyle öyle mübârek zâtlar vardı ki, başını, hanımıyla bir yastığa koyardı. Ama sabaha kadar uyumaz, sessiz sessiz ağlar; yastığı gözyaşından ıslanırdı!” buyurdu.

“Yirmi yıl, geceleri böyle ağlardı da hanımının bundan haberi olmazdı!”

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye