Commentaar

De grote uitdaging voor Progressief Nederland ligt in de Tweede Kamer

Dit artikel is geschreven doorRedactie TrouwGepubliceerd op 26 maart 2026, 22:00Leestijd 2 min

Bewaren

Delen

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Terwijl partijen uit elkaar vallen en het politieke landschap versplintert, zetten twee politieke bloedgroepen al jarenlang grote en kleine stappen om op te gaan in een nieuwe beweging.

Mis nooit meer het laatste nieuws

Momenteel heeft u geen permissie gegeven om notificaties te ontvangen. Klik hier voor een popup met meer informatie.

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Algemeen.

Dit was een test

Op dit moment onderzoeken wij de belangstelling van onze lezers voor de regio sportmeldingen.

Bedankt voor je medewerking.

Deze donderdag vormde een symbolische, maar belangrijke stap in het eenwordingsproces van GroenLinks en PvdA, de linkse fusiepartij heeft een naam: Progressief Nederland.

Het samengaan is toe te juichen, vanwege de politieke fragmentatie. Het komen tot een gedeelde ideologie, met eindeloze kopjes koffie in talloze vergaderzaaltjes, is een voorbeeld in een tijd dat politieke gedachtenvorming vaak blijft hangen in peilingen en de luidste stem aan de talkshowtafel.

Dat neemt niet weg dat de linkse partij een van haar belangrijkste beloftes nog niet waar heeft kunnen maken: dat de som der delen groter is dan de partijen afzonderlijk. De vorige Kamerverkiezingen verliepen ronduit teleurstellend: GroenLinks-PvdA wilde de grootste worden, maar werd de vierde partij. Ook bij de gemeenteraadsverkiezingen werden per saldo meer zetels verloren dan gewonnen.

Maar één keer het woord ‘links’

Progressief Nederland werd opgericht vanwege de worsteling van links om relevantie en vooral macht te vergaren, en die worsteling is bepaald niet minder geworden. Het document dat Jesse Klaver publiceerde bij de bekendmaking van de naam, is onbedoeld een inhoudelijke illustratie hiervan.

Het is geen toeval dat gekozen is voor het woord ‘progressief’. Uiterst rechts heeft met jarenlange aanvallen op de ‘linkse elite’ de term ‘links’ in het verdomhoekje gekregen. Het woord komt slechts één keer in de 22 pagina’s voor, vergezeld van de verzachtende woorden ‘van het midden’.

Het woord ‘Nederland’ roept herinneringen op aan D66-leider Rob Jetten, die campagne voerde voor een Nederlandse vlag, om die terug te claimen van de populisten. Jetten probeerde zijn partij zo ook minder elitair over te laten komen.

Progressief Nederland kijkt ook verlekkerd naar succesvolle buitenlandse geestverwanten. Nu is dat de Spaanse premier Pedro Sánchez, eerder golden Bernie Sanders in de VS en sociaaldemocraten in België, Denemarken en het Verenigd Koninkrijk als lichtend voorbeeld.

De favoriete tegenstander: de allerrijksten

Iedere keer blijken de specifieke stelsels en strategieën van die politici niet te kopiëren naar Nederland. Hooguit is een constante dat zij zélf de agenda bepalen, en niet steeds reageren op rechtse concurrenten. Voor Progressief Nederland zal dat nog een hele klus worden in het naar rechts hellende medialandschap.

In Klavers document doemt wel al een favoriete tegenstander op: de allerrijksten, ‘die steeds rijker worden’ en de democratie en rechtsstaat ondermijnen. En de rechtse partijen die dat mogelijk maken. Een logische stellingname voor een linkse partij anno 2026.

De grote uitdaging ligt in de Tweede Kamer: maakt de partij die agenda waar als de zo gewenste macht lonkt in de vorm van afspraken met het minderheidskabinet? Of blijft het dan weer bij het bijschaven van rechtse plannen?

Help ons door uw ervaring te delen: Feedback geven

© Trouw