Sırıtmak, insanı ifrit eden, belki de insanı çıldırtan en sinir bozucu bir eylemi olduğunu söylemek benim açımdan abartı olmayacaktır. Bir insanın utanmazca bir eylemi, dahası göz göze gelinen en kötücül bir edinimi olmalı. Sırıtan insanda özdeğer yoksunluğu, yalan, sahtelik, kibir, nefret vardır, en geniş anlamıyla utanmazlık vardır. Elbette sırıtma eylemi insanın kendi suretine en açık bir ihanettidir, dahası suret-i haktan görünme dürtüsü ile birlikte gerçekleşen ama olabildiğince üstenci, olabildiğince bayağı bir eylemidir. Bildiğim en kötü edinimlerin dışa vurma halidir, bir beklenti ile yapılan iyiliğin, büyüklemeci aklın, sinsice işleyen zihnin, hatta iç dünyanın saf kötülük olarak dışa yansıma halidir. Hayatım boyunca sırıtarak üstenci yaklaşanlara, en çok da devletini, örgütünü, cemaatını, ailesini, statüsünü, ekonomik gücünü, kişisel kapasitesini, illaki çirkin hal-i ahvalini arkasına alıp güç gösterisinde bulanarak sırıtanları sevmedim, uzak durdum...*Evet, oldum olası sırıtanları günahım kadar sevmedim, insanı kabız eden sevimsiz, alaycı, samimiyetten uzak, kötücül hallerine tahammül bile edemiyorum. İlk ne zaman sırıtan bir yüz gördüğümü, beni sarstığını hatırlamıyorum ama gözlerimin içine baka baka sırıtan son........

© Tigris Haber