Bu düzen, hayatta kalmak isteyenlere önce şunu öğretir: Kendin olma. Sesini değiştir. Görünmez ol.

Çünkü bu çağda iktidarın en makbul yurttaşı, düşünmeyen değil; kendi sesiyle düşünmeyendir.

Rahatsız Ettiğim İçin Özür Dilerim — bir film değil; kapitalizmin deliliğe attığı bir kahkahanın yankısıdır. Boots Riley, modern insanın ruhuna gizlenmiş kölelik kodlarını öyle bir teşhir eder ki, izlerken şu gerçekle yüzleşirsiniz: Bu absürtlük bize yabancı değil. Biz bunu her gün yaşıyoruz.

Film, siyahi telemarketing çalışanı Cassius “Cash” Green’in hikâyesini anlatır. Yoksulluğun içinde debelenen Cash, sisteme girmek için bir kapı aramaz; kendi sesini satar. Bir “mucize” keşfeder: Beyaz ses.

Bu bir aksan değildir.

Bir pazarlama tekniği de değildir.

Bu, kişisel itibarın toplu satış sözleşmesidir.

Cash, kendisi olmaktan vazgeçtiği anda ödüllendirilir. Çünkü sistem, kendisi olanları değil; kendisi olmaktan vazgeçenleri sever.

Filmin en sarsıcı sahnesinde Cash gizli bir odaya alınır. Bir reklam ajansı “görünmez adam” aramaktadır. Tereddütle konuşur:

“Oyunculuk deneyimim yok.”

“Ama kimse beni fark etmedi… görmedi bile.”

Odaya sessizlik çöker. Ardından patronlar sevinçle bağırır:

“İşte aradığımız profil!”

Çünkü görünmez olmak, sistemin gözünde en kıymetli yetenektir. Görünmez olan sömürülür; ama itiraz edemez. Çünkü yok sayılmıştır.

Bu sahne absürt........

© Tigris Haber