Άλαλα τα χείλη...
Του Κώστα Σπηλιωτόπουλου
Με τους χειρότερους οιωνούς έκανε... ποδαρικό η νέα χρονιά, καθώς, όσο κι αν η προϊστορία του Ντόναλντ Τραμπ μάς έχει προϊδεάσει ότι είναι ικανός για τα πάντα και τίποτα δεν μπορεί πια να μας εκπλήσσει με δαύτον, το να ξυπνάς ένα πρωί και να μαθαίνεις πως αεροπορικά μέσα της υπερδύναμης εισέβαλαν στα εδάφη ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους-μέλους του ΟΗΕ, απήγαγαν από την... κρεβατοκάμαρά του τον Πρόεδρο και τη γυναίκα του και τους μετέφεραν για δίκη στις ΗΠΑ, προσάπτοντάς τους σχεδόν το σύνολο του Ποινικού Κώδικα, δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις και το πλέον φυσιολογικό πράγμα του κόσμου.
Το να ισχυριστεί κανείς ότι ο απαχθείς Μαδούρο αντιπροσώπευε το άκρον άωτον της Δημοκρατίας παραπέμπει μάλλον σε ανέκδοτο, παρά σε ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας. Αυτό, όμως, είναι ένα πράγμα και τελείως διαφορετικό είναι όπου έχουμε ενστάσεις για το είδος της Δημοκρατίας που εφαρμόζεται να μπουκάρουμε με γελοίες δικαιολογίες και να προβαίνουμε σε απροκάλυπτους γκαγκστερισμούς, που ποδοπατάνε αναίσχυντα ό,τι έχει απομείνει στις μέρες μας από την έννοια του Διεθνούς Δικαίου (διαφορετικά, θα έπρεπε να γίνουν παρόμοιες επεμβάσεις........

Toi Staff
Sabine Sterk
Gideon Levy
Mark Travers Ph.d
Waka Ikeda
Tarik Cyril Amar
Grant Arthur Gochin