Simón Bolívar escribiuno coa lucidez de quen xa vira de preto a gadoupa imperial: «Os EE. UU. parecen destinados a sementar de miserias a América en nome da liberdade». Douscentos anos despois, Venezuela volve confirmar que o Libertador non esaxeraba.

Cento corenta días de ocupación

Ese é o tempo que leva a nación bolivariana baixo a administración directa ou indirecta de Washington tras a captura de Nicolás Maduro. Cento corenta días que o Goberno bolivariano e decenas de analistas latinoamericanos denuncian como unha pillaxe en toda regra: miles de millóns de dólares en cru venezolano fluíndo cara ás arcas estadounidenses sen que Washington aclarase xamais o seu destino nin sometese a operación ningunha auditoría; o servizo eléctrico desviado cara aos campos petroleiros mentres os fogares venezolanos quedan ás escuras; as sancións intactas malia a ocupación; unha débeda externa que non deixa de medrar e unha inflación que segue devorando o pouco que lle queda ao pobo. (Aclaro, coma sempre, que estas cifras circulan por fontes bolivarianas e non as verifiquei unha por unha de xeito independente; si hai informes financeiros internacionais —Financial Times, Kpler— que confirman a orde de magnitude da pillaxe petroleira.)

Non é a primeira vez que isto ocorre: dende 1917 ata a nacionalización de 1976, as petroleiras ianquis levaron o groso da riqueza do subsolo venezolano, deixando migallas fiscais ao pobo que a producía. A historia non se repite, camaradas: continúa.

«Que se leven a........

© Tercera Información