A servidume voluntaria

Todas coñecemos o fachapobre. É o traballador que cada mañá se levanta para enriquecer a outro e que pola noite defende nas redes sociais a quen lle paga unha miseria. Axeónllase ante o amo, bica a bota que lle pisa o pescozo e esixe que non se toquen os privilexios do señor, non vaia ser que as sobras deixen de caer da mesa. Quen se deixa a pel para que outro engorde e, aínda así, aplaude a quen o despreza renunciou á súa dignidade. É verdade que coa dignidade non se come, pero os pobos sen dignidade acaban sempre por non comer.

Agora ben, quedarmos no insulto sería quedarmos a medias. A pregunta de fondo é outra: como se chega ata aí? E a resposta deuna Marx hai case douscentos anos cunha palabra que hoxe explica máis ca nunca: alienación.

Catro cadeas que non se ven

Baixo o capitalismo, o traballador está separado daquilo que o fai humano. En primeiro lugar, do produto do seu traballo: a costureira non é dona da roupa que cose, nin o programador, do software que escribe. Como........

© Tercera Información