Hai palabras que a clase política converteu en propaganda baleira. «Escudo social» é unha delas. Repítena nos telexornais, nos mitins, nos tuits institucionais, coma se pronunciala abondase para que fose certa. Pero a propaganda non paga o alugueiro, non pon comida na mesa dun menor de catorce anos, nin coida dunha parella á que o Estado te obriga a botar da casa.

Séino porque me pasou a min.

Despois de anos deixando a columna, os xeonllos e a saúde nos corredores dun supermercado, o INSS recoñeceume unha incapacidade permanente total. Pasei dun salario de 1.400 euros a unha pensión de 752,15 euros ao mes: o 55% da miña base reguladora, porque non cumprín os 55 anos e, segundo a lóxica dos despachos, «aínda» podería reincorporarme a un emprego compatible coas miñas limitacións. Que alguén me explique que empresario contrata un home de cincuenta e un anos cunha incapacidade total. Que mo expliquen no mundo real, non no BOE.

Con dous fillos menores ao meu cargo, de catorce e dezasete anos, tentei solicitar o Ingreso Mínimo Vital. E aí é onde a mentira institucional se volve obscena: para acceder a esa axuda, o sistema esíxeme excluír do padrón a miña parella, unha muller venezolana coa que convivo, deixándoa na rúa. A única alternativa que me ofreceron é botala........

© Tercera Información