Atadan görme, sonra da alışkanlığa dönüştürme marifetlisi arkadaşımın teklifi ile çıktığımız yolda karşılaşacağımız manzaradan habersiz, ağır aksak ve daldan dala konan muhabbetle yola revan olduk. Şehrin kenar mahallelerinden birisinde, gecenin sıfır üçünü geçtiği vakitlerde, adeta bir sıra kapmaca oyununu andıran bir başlangıçla karşı karşıya kalmıştık! 

Kısmen esrik, kısmen çakır keyif alışkanlığını akşamları sıkça olmasa da sürdüren pos bıyıklı arkadaşım, yol boyunca karşılaşacağımız, garip karşılayacağımız olası durum ve davranışlarla ilgili bilgilendirmeyi yaparken ‘ne var, ne gereği var’ soruları, delice zihnimde dolanıyordu. 

Vardığımız noktada üç- beş orta yaşlı, üç-beş yaşlının oluşturduğu küçük kalabalık gruba selam verip yanaştık, delikanlılık çağında. Biz de beklemeye başladık. Önünde durduğumuz bina metruk denilebilecek, harabe denilebilecek bir görüntüye sahipti. Alçak damlı mekânın gıcırdayan kapısı açıldığında, gözlerimizin önünde, arka arkaya dizilmiş, kabaca yontulmuş tahtalarla çakılıp bir bütün oluşturulmuş, günümüzdeki orman masalarını andıran ama daha kaba bir yapıya sahip masalarla karşılaşmıştık. 

Kapıyı açan bizden hayli ileri yaştaki yaş almış amcamızın’ buyurun’ davetiyesiyle bizi içeri aldığında, sessizce gözümüze kestirdiğimiz yere oturduk. Boşluk........

© tarihistan.org