Ανεβαίνει διαρκώς η ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Οποιος παρακολουθεί στοιχειωδώς την επικαιρότητα, ακούει πράγματα τα οποία προφανέστατα είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» (άλλη μια πονεμένη ιστορία για την οποία ο ιστορικός του μέλλοντος θα τραβάει τα μαλλιά του, για το τι ακριβώς σημαίνουν και κυρίως τι υποχωρήσεις κάναμε προκειμένου να διατηρηθούν…).

Παράδειγμα τελευταίο: τουρκικό drone κόβει βόλτες γύρω από την Αλεξανδρούπολη και πάνω από το αεροδρόμιο της πόλης, εντοπίζεται, κινητοποιούνται δύο ελληνικά μαχητικά να το αναγνωρίσουν αλλά εκείνο συνεχίζει κανονικά τη δουλειά για την οποία έχει σταλεί, να κάνει. Κατασκοπεία! Ερώτηση: γιατί δεν καταρρίφθηκε το drone; Ναι, ξέρω, αυτή η κίνηση μπορεί να δημιουργούσε απρόβλεπτες καταστάσεις.

Ε, και; Ενα drone παραβιάζει τα εναέρια σύνορα της χώρας, και μαζί και όλους τους κανόνες αεροπλοΐας, πάνω δε από ένα πολιτικό αεροδρόμιο. Δεν πρέπει να καταρριφθεί; Πρέπει. Αλλωστε λέει πουθενά ότι ξέρετε είμαι ένα τουρκικό drone και κάποιος παίρνει την απόφαση να μην το καταρρίψουν τα πολεμικά μας, για να μην προκληθεί κρίση με την Τουρκία; Δεν το λέει. Μπορεί να είναι ουκρανικό, ρωσικό, ακόμη και ιρανικό. Τίποτε δεν αποκλείεται με αυτά που ακούμε καθημερινά να πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του υβριδικού πολέμου που διεξάγεται σε Ουκρανία και Ιράν.

Αρα, γιατί δεν καταρρίφθηκε το drone;

Να δουν ότι δεν παίζουμε

Είχε διακριτικά, θα μπορούσε να είναι μια απάντηση. Και λοιπόν; Αν θέλει κάποιος να κάνει μια προβοκάτσια αυτού του είδους, θα μπορούσε να τοποθετήσει πάνω στο drone διακριτικά οποιασδήποτε χώρας. Της Μοζαμβίκης ή του Λιχτενστάιν. Από τη στιγμή λοιπόν που κανείς δεν σε ειδοποιεί, ότι ξέρεις, σου στέλνω ένα drone να φωτογραφίσει την Αλεξανδρούπολη και το αεροδρόμιό της, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το........

© Ta Nea