«Στον δημόσιο λόγο κυκλοφορούν κατά κόρον δύο αριθμοί: 40%-60%» έγραφα στο προηγούμενο άρθρο μου («ΤΑ ΝΕΑ», 4/7/2026). Η δοσολογία αποδίδει, υποτίθεται, την αντίθεση μεταξύ του ορθολογισμού (40%) και ανορθολογισμού (60%). Δεν αφορά δηλαδή κομματικούς συσχετισμούς αλλά πολιτισμικούς-συναισθηματικούς. «Η άποψή μου» συνέχιζα «είναι ότι ο συσχετισμός είναι αντίστροφος. Ενα 60-70% της κοινωνίας κινείται και προσβλέπει σε μια ορθολογικότερη και ασφαλέστερη εθνική πολιτική ζωή». Ας το πούμε διαφορετικά.

Το 40% αποτελεί την εγγύηση για τη σταθερή πορεία της χώρας, αφετηρία του οποίου είναι το πολύτιμο 38% στο δημοψήφισμα του 2015 και το κίνημα «μένουμε Ευρώπη» που αναδύθηκε σε δύσκολες συνθήκες. Αυτό όμως δεν είναι ένα απομονωμένο ποσοστό, όπως συχνά παρουσιάζεται – περισσότερο μάλιστα από τους φιλοκυβερνητικούς κύκλους.

Σε πολλά θέματα διαστέλλεται και συμβαδίζει με μια κοινωνική πλειοψηφία του 60-70%, ιδίως σε ό,τι αφορά στη σχέση με την Ευρώπη, αλλά και αρκετές δημοκρατικές αξίες. Η σταθεροποίηση του προσανατολισμού αυτού του 60 % σε πιο γόνιμες και ορθολογικές κατευθύνσεις είναι το νέο εθνικό στοίχημα, ώστε να ομαλοποιηθεί η πολιτική ζωή μετά τη λαίλαπα της χρεοκοπίας της προηγούμενης δεκαετίας.

Η συζήτηση αυτή περί αυτών των ποσοστών, σχετίζεται με ένα άλλο παρεμφερές θέμα. Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές προκύπτει στη δημόσια σφαίρα η συζήτηση περί του Κέντρου. Εξακολουθεί να βγάζει κυβέρνηση; Ποιος κερδίζει περισσότερο στον χώρο του Κέντρου; Εκ πρώτης όψεως οι δύο θεματικές διαχωρίζονται. Αν όμως υιοθετήσουμε μια διευρυμένη έννοια του Κέντρου, τότε ο σχετικός προβληματισμός κουμπώνει με το νέο εθνικό στοίχημα που είπαμε: πώς το 60 % θα προσανατολιστεί σε μια πιο ορθολογική και γόνιμη κατεύθυνση.

Η παλαιά αλλά επίκαιρη έννοια του «ζωτικού Κέντρου» (vital Center) προσφέρεται για αυτή τη σύζευξη. Δεν περιγράφει έναν στενό χώρο μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, αλλά ένα πλειοψηφικό ιδεολογικό-πολιτικό ρεύμα, πλουραλιστικό μεν, αλλά που........

© Ta Nea