Το καμένο σχολείο δεν έχει περισσότερους καθηγητές. Το λεηλατημένο κατάστημα δεν πληρώνει καλύτερους μισθούς. Το κατεστραμμένο δημαρχείο δεν προσφέρει καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες. Κι όμως, γύρω από τις καταστροφές στη Γαλλία, που γίνεται προσπάθεια να εξαχθούν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχει συγκροτηθεί ένα πρόθυμο ακροατήριο που διακρίνει στη βία της φωτιάς την οργή για την κοινωνική αδικία και την απελπισία για τους κλειστούς ορίζοντες. Και ο πρόεδρος Μακρόν κάνει διάγγελμα για να πει «όχι στη βία». Εντάξει, τους έπεισε.

Οσα γίνονται στη Γαλλία, και η απόπειρα εξαγωγής τους σε διάφορες άλλες πόλεις της Ευρώπης, δεν μας είναι άγνωστα. Το σκηνικό της απορρύθμισης στη Γαλλία το έχουμε ζήσει με ένταση στην Αθήνα, το 2008, μετά τον φόνο Γρηγορόπουλου και από το 2010 ως το 2015, μετά τη συνειδητοποίηση της χρεοκοπίας μας και την πολιτική επιλογή της σωτηρίας μας μέσω υποχρεωτικών, σκληρών μνημονίων. Στο σκηνικό αυτό είχαν πρωταγωνιστήσει τα άκρα – ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και η ριζοσπαστική Ακροδεξιά της Χρυσής Αυγής. Στο ίδιο σκηνικό, για ένα φεγγάρι, στριμώχτηκε κι η αντιμνημονιακή Δεξιά – μέχρι να ανατείλει η προοπτική της εξουσίας, σε αυτή συγκαταλεγόταν η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά.

Γνωρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ριζοσπαστική Αριστερά στις δυτικές κοινωνίες,........

© Ta Nea