Συνεχίζω να διαβάζω διάφορους ευαίσθητους που τρέφονται από την αναταραχή, οι οποίοι εκθειάζουν τη λεγόμενη εξέγερση στη Γαλλία· που αποθεώνουν τον «λαό των νέων». Σπάζοντας το Παρίσι, υποτίθεται ότι «ο λαός των νέων» μας δείχνει όσα «γκριζάρουν το παρόν του» και «σκοτεινιάζουν το μέλλον του».

Δεν είναι η πρώτη φορά που η αριστερή διανόηση (και όχι μόνο) γλείφει με τέτοιο τρόπο τους νέους (ή μάλλον όχι όλους, αλλά εκείνους που τα σπάνε στους δρόμους). Είναι εύκολο πράγμα η κολακεία της αγέλης, επειδή απειλεί την κοινωνική συνοχή – όλοι αυτοί πιστεύουν ότι η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής θα φέρει την επανάσταση. Δεν είναι η πρώτη φορά που εκθέτουν έτσι την ικανότητά τους να σκέπτονται την πολυπλοκότητα του κόσμου.

Στην Ελλάδα, τα ίδια έκαναν το 2008 στα μικρά Δεκεμβριανά μετά τον φόνο του Γρηγορόπουλου, τα ίδια και στη συνέχεια μετά τη χρεοκοπία με τους Αγανακτισμένους, τα ίδια και στα συλλαλητήρια των Τεμπών. Μπορεί να έχουν ασπρίσει τα μαλλιά τους, να μην μπορούν να μαζέψουν τις κοιλιές τους, αλλά το χούι πεθαίνει τελευταίο: μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση. Μέχρι να πέσει ο επικατάρατος καπιταλισμός. Και η Δύση – που πολύ ενοχλεί κάποιους η αντοχή της και η προσαρμοστικότητά της χωρίς να........

© Ta Nea