Από όλα τα τραγούδια που ερμήνευσε ο Γιώργος Μαζωνάκης, ένα είναι διαχρονικά το πιο δημοφιλές. Ο ίδιος το ήξερε, το είχε δηλώσει σε συνέντευξή του. Οι μυριάδες που τον θρήνησαν το απέδειξαν περίτρανα. Με το «Ανήκω σε μένα» τον συνόδευσαν στον τάφο.

Γιατί οι στίχοι του Πάνου Φαλάρα συγκινούν σήμερα ασυγκρίτως περισσότερο από το 1994, όταν μελοποιήθηκαν ευρηματικά από τον Νίκο Τερζή; Διότι εγκωμιάζουν – και πενθούν συνάμα – τη χαμένη μας αυτονομία.

Τα μεγάλα τραγούδια του παρελθόντος απευθύνονταν στο «εμείς». Ο εθνικός μας ύμνος στη συλλογική διεκδίκηση της ελευθερίας. Ο θούριος του Μίκη στη μαζική αντίσταση στην τυραννία – οι δυο και οι τρεις γίνονταν χίλιοι δεκατρείς. Το «Ανήκω σε μένα» μιλάει για τον καθένα μας ξεχωριστά, ως πρόσωπο που ονειρεύεται να αποτινάξει τις πολλαπλές δεσμεύσεις, υποχρεώσεις, εξαρτήσεις της καθημερινότητας.

Η ζωή που αφηγείται ο Μαζωνάκης είναι στις μέρες μας ουτοπική. «Χτυπάει το τηλέφωνο, δεν το σηκώνω» – ποιος θα τολμούσε πλέον να κάνει κάτι τέτοιο; Η άρνηση επικοινωνίας με τον έξω κόσμο........

© Ta Nea