Bundan tam 33 yıl önce, 2 Temmuz 1993’te Sivas’ta takvimler sustu, tarih kendi bağrında derin ve kapkara bir uçurum açtı. Bir anma töreni, bir kucaklaşma için orada olan 33 aydınımız, yazarımız, şairimiz ve gencecik canlarımız, şehrin orta yerinde sekiz saat boyunca etrafı sarılmış bir kapanda bırakıldı. Dışarıda barbarlığın provasını yapan nefret korosu; atılan tekbirler, salya sümük sloganlar ve "Yakın" çığlıklarıyla Madımak Oteli’ni bir odun yığını gibi ateşe verdi. İçeride ise duman etten duvarları aşıyor, nefesler tükeniyordu. En acısı da devletin o gün orada bir "gölge" gibi sessiz kalması, cehaletin o canavarca iştahını seyretmesiydi.

O Gün Sivas’ta neler oldu?

O gün Sivas sokaklarında yürüyenler sadece taş ve benzin taşımıyordu; cehaletin örgütlü, karanlık sularını taşıyorlardı. Önce otelin önündeki araçlar ateşe verildi, ardından alevler birer yılansı dille binayı sardı. Metin Altıok’un merdiven boşluğundaki o vakur ama kederli bekleyişi, Hasret Gültekin’in gencecik yaşında sazını göğsüne siper edişi, canlı yayında tüm dünyaya izletilen bir barbarlık senfonisiydi. Madımak’ta yakılanlar sadece et ve kemik değildi; bu toprakların ortak aklı, şiiri, müziği ve bir arada yaşama........

© T24