Kimsenin yüzüne bakamıyorum.

Benim yazdığım bir yazı yüzünden Cumhuriyet gazetesi on gün kapatılıyor.

12 Eylül 1980 askeri darbesinin henüz ilk ayı. Merkez Bankası ekonomik durumla ilgili askerlere bir rapor hazırlıyor. O rapor da benim elime geçiyor:

“Ekonomik tablo karanlık.”

Askeri yönetim gerçeğe tahammül edemiyor.

Cumhuriyet yayını durdurulan ilk gazete oluyor.

O dönemde bütün gazeteler çeşitli defalar kapatılıyor, en çok da Cumhuriyet, çünkü demokrasiye bir an önce dönüşü en çok savunan gazete Cumhuriyet.

Kapatılma, canlı bir hücrenin yaşamaya ara vermesi gibi. Saate karşı yarışırken, bir anda eli boş oturmak, çok kötü bir duygu.

Patron Nadir Nadi arıyor, sakin bir sesle:

“Hiç üzme kendini!.. Doğru bir habere askerler tahammül edemedi, sen gazetecilik yaptın, gözlerinden öperim.”

Kapatılma gazeteyi zarara sokuyor ama, patron çalışanın arkasında duruyor. Çalışanlarına saygı gösteren, tanıdığım en farklı gazete patronu.

“Sen karar ver”

Nadir Bey ile unutamadığım ikinci olay, ünlü bir gazetecinin Cumhuriyet Ankara Bürosu’na katılmasıyla ilgili.

Bu kez ben Cumhuriyet’in Ankara Temsilcisiyim. Dönemin anlı şanlı gazetecilerden biri Cumhuriyet’e gelmek istiyor. Ancak, bürodaki arkadaşlar ve bazı yazarlar karşı çıkıyor.

Genel Yönetmen Hasan Cemal “Nadir Bey’e sor” diyor.

Nadir Bey’i arıyorum, yanıtı bizlere güvenin........

© T24