Diğer

07 Şubat 2026

Talat Kırış Antartika'da...

Memleket efradının penguenlerle içli dışlı olması yeni değil. 2013’te tüm tarihimizdeki en önemli toplumsal hareketlerden biri yaşanırken -bir analoji kurmak gerekirse Fransa tarihindeki Paris Komünü’yle kıyaslanabilir- bu olaylardan tek kare söz etmeyen görsel medyanın amiral gemisinde sabahtan akşama penguen belgeseli izliyorduk. Şimdi tarihimizdeki ikinci Penguen Vakası’nı da Nihilist Penguen vesilesiyle idrak etmekteyiz. Gerçi bu seferki bizim sınırlarımızın çok ötesinde, global bir histeriye dönüşmüş durumda. Hayatında ne nihilizmle ne de penguenlerle ilgili tek bir düşünce kırıntısı beyninin kıvrımlarında dolaşmamış yüz binler, Nihilist Penguen “story”leri, “reels”leri, “shorts”ları paylaşıyor; X, nihilist penguen “trend topic”leriyle çalkalanıyor. Zamanın ruhunu göstermesi açısından bana göre bu konudaki en “cool” paylaşım, “Ekşi Sözlük’e Bir Daha Gelinse Alınacak Nickler” başlığının 662. sayfasında alınacak nick olarak ortaya çıkmasıydı: NİHİLİST PENGUEN, çok janjanlı değil mi? Bu nick’le paylaşım yaptığınızda epey bir havanız olur yani...

İşin nihilizm kısmını bir yana bırakırsak — ki o beni aşar — penguen kısmı hakkında, o da beni aşsa da, iki çift laf edebilirim. Neticede bu sevimli yaratıklarla güneyin güneyinde, Antarktika’da sabahtan akşama 20 gününü geçirmiş bir kardeşinizim. Herzog kadar olmasa da kendileriyle ilgili; karada, denizde, suya atlarken, sudan çıkarken, yumurtalarının üstünde otururken, “penguen otoyolu”nda yürürken, yoldan çıktıklarında, yolda karşılaştıklarında, oynaşırken, öpüşürken… günlük hayatlarına dair çektiğim epeyce bir video ve fotoğraf arşivim var. Tabii bir de anlatılmaz, yaşanır “penguen shit”, yani penguen boku durumları var. Bembeyaz Antarktika’da kahverengi, kızılımsı dışkılarının yarattığı görünüm ve koku.

Herzog’un Dünyanın Sonundaki Karşılaşmalar belgeselini bu yazıyı yazmadan önce bir kez daha izledim. Yıllar önce izlemiştim ama epeyce geçmiş üstünden. Yönünü şaşırmış penguen bana, Antarktika’da uzun süre peşinden gidip filme aldığım, yönünü şaşırmamış; nihilist değil de kabilesine, değerlerine bağlı pengueni hatırlattı. Aynen belgeseldeki gibi bir penguenle karşılaşmıştım. O an içinde bulunduğu gruptan ayrılmış, taa uzaklardaki bir dağa doğru yürümeye başlamıştı. Penguenler denize daldıkları anda süper canlılara dönüşüyorlar. Birkaç kilometre uzunluğundaki bir körfezin bir ucundan öbür ucuna dakikalar içinde ulaştıklarını görmüştüm. Bununla ilgili kanodan çekilmiş bir videom bile var. Ama karaya çıktıklarında da o derecede beceriksizler. Vücut yapıları, Antarktika’nın girintili çıkıntılı buz zemininde yürümeye hiç uygun değil. O yüzden “penguen otoyolu”nu oluşturuyorlar. Yüzlerce penguenin aynı yolda gidip gelerek meydana getirdikleri, zemini düz, rahat yürüyebildikleri; bazen tek, bazen birden fazla şeritli yollar bunlar. Bu yolda düşmeden, sıralar hâlinde gidip geliyorlar. Ancak bu yoldan çıktıklarında kabus başlıyor. İki adımda bir düşüp kalkıp, artık menzilleri nereyeyse ulaşmaya çalışıyorlar. Benim izlediğim penguen de öyleydi. Otoyoldan çıktı ve uzaktaki bir tepeye doğru düşe kalka ilerlemeye başladı. Epey bir zaman sonra tepenin eteğine ulaşabildi. Ben artık üşümeye başlamıştım ama yine de izlemeye devam ettim. Tepeyi tırmanmaya başladı. Acaba gidip kucağıma alsam da topluluğuna geri mi götürsem diye düşünüyordum. Antarktika’ya ayak bastığınızda buradaki bir canlıya beş metreden fazla yaklaşmamanız gerektiği kuralını kabul etmiş oluyorsunuz; yani tüm o yirmi gün boyunca içimden geçmiş olan “şunlardan birini alıp sevsem” duygusu gibi, bu duyguyu da bir kenara bırakıp izlemeye devam ettim. Bir yandan da kamerayla tepeyi tarıyorum. Bir an, taa en tepede başka bir penguen kabilesi gördüm. Meğer bizimki o zorlu yolu aşıp evine dönmekteymiş. O kabilenin denizden o kadar uzağa neden yerleştiklerini hiçbir zaman anlamadım ama toplumuna bağlı penguenin yolculuğunu anlamış oldum. Yani her........

© T24