Avrupa’ya yönelen iltica başvuruları azalıyor. Eurostat verilerine göre 2025 yılında Avrupa Birliği ülkelerinde 669 bin 400 kişi ilk kez iltica başvurusunda bulundu. Bu sayı bir önceki yıla göre yüzde 27 daha düşük. Normal şartlarda bu düşüşün Avrupa’daki göç tartışmalarını bir ölçüde yatıştırması beklenebilirdi. Oysa tam tersi oluyor. Avrupa Parlamentosu, 17 Haziran 2026’da yeni Geri Dönüş Tüzüğü’nü 218’e karşı 418 oyla kabul etti. Düzenleme, Avrupa’da kalma hakkı bulunmadığına karar verilen kişilerin AB dışındaki üçüncü ülkelerde kurulacak merkezlere gönderilebilmesinin önünü açıyor.

Schengen ülkeleri geçici olması gereken iç sınır kontrollerini uzatıyor. Almanya, Suriyelilerin geri dönüşünü daha yüksek sesle tartışıyor. İngiltere’de Manş Denizi’nden gelen küçük tekneler bir egemenlik krizinin simgesine dönüşüyor. Belfast’ta tek bir kişinin işlediği suç, kısa sürede göçmenlerin evlerinin ve araçlarının hedef alındığı kolektif şiddete dönüşebiliyor.

Rakamlar azalıyor, siyaset sertleşiyor

Göç tartışmalarında sayılar önemli evet ama siyaseti her zaman sayılar belirlemiyor. Göçün siyasal ağırlığını yalnızca ülkeye kaç kişinin geldiği değil, devletin hareketliliği kontrol edip edemediğine ilişkin algı belirliyor. İngiltere’ye küçük teknelerle ulaşanların sayısı ülkenin toplam göçü içinde sınırlı olsa da teknelerin televizyon ekranlarında sürekli görülmesi, hükümetin sınırlarını kontrol edemediği duygusunu besliyor.

2015’te Ege’deki hareketliliğin üzerinden on yıldan fazla zaman geçmesine rağmen “yeni bir 2015” korkusu Avrupa siyasetini şekillendirmeye devam ediyor. Güncel sayılar düşse bile kriz hafızası ve kontrolün yeniden kaybedilebileceği düşüncesi varlığını koruyor.

Üstüne üstlük göç ülkelere ve şehirlere eşit dağılmıyor. Ulusal ölçekte başvurular azalırken belirli kentlerde ve mahallelerde konut, eğitim ve sağlık hizmetleri üzerindeki baskı sürebiliyor. Bu yerel sorunlar, ulusal siyasette........

© T24