Deniz Göktaş'ın Ölü Deniz gösterisi önce milyonlarca kişi tarafından izlendi. Ardından hakkında soruşturma açıldı ve sonucunda tutuklandı. Bense bütün bu gelişmelerin ortasında, Deniz Göktaş’ın adeta bize emanet bırakıp gittiği sahnenin ortasında duran dev heykeli düşünüp duruyorum.

Çünkü bazen bir sanatçıyı anlamak için söylediklerine değil, seçtiği imgelere bakmak gerekir.

Minimal bir stand-up sahnesinde hiçbir nesne tesadüfen orada değildir. Hele ki sahnenin tam ortasında duran, gözleri kapalı dev bir baş... Bana kalırsa o baş, Ölü Deniz'in en sessiz ama en güçlü cümlesiydi.

Sahneyi görür görmez aklıma çağdaş heykel sanatının en önemli isimlerinden Ron Mueck geldi. Özellikle de Mask II. Elbette Deniz Göktaş'ın bu eserden bilinçli olarak esinlendiğini düşünüyorum. Sanat tam da böyle çalışır; imgeler birbirini çağırır, farklı disiplinler arasında görünmez köprüler kurar ve yeni anlamlar üretir.

Ron Mueck'in heykelleri ilk bakışta hipergerçekçi teknikleriyle dikkat çeker. Oysa onu önemli yapan yalnızca gerçeği kusursuz biçimde yeniden üretmesi değildir. Mueck, ölçekle oynar, insan bedenini büyütür ya da küçültür; izleyiciyi alışık olduğu gerçeklikten koparır. Özellikle........

© T24