Uzun zamandır televizyonda ulusal kanalları seyretmediğimi fark ettim. Haberleri bile dijital platformlardan seyrediyorum.

Çünkü geleneksel televizyon yayıncılığı benim için artık geçerliliğini yitirdi.Bugün en deneyimli gazetecilerin bile kendi kanallarını kurması bir tesadüf değil. 

Bu isimler, kurumsal yapıların getirdiği kısıtlamalardan kurtulup bağımsız hareket etmek istiyorlar.

Kendi mecralarında, herhangi bir merkeze bağlı kalmadan, sadece gerçeklere odaklanarak içerik üretmeye çalışıyorlar.

Bu bağımsızlık, biz izleyiciler için de çok kıymetli.

Karşımızda sadece birileri tarafından yazılmış bir metni okuyan bir figür değil, bilgisini ve analizini sansürsüzce paylaşan bir profesyonel görüyoruz.

İnsanlar, tanıdıkları ve fikirlerine değer verdikleri bir ismi; interaktif yorumlara açık ve daha kişisel bir dille sunulan içerikleri, tek taraflı ana akım bültenlerine kıyasla çok daha ikna edici buluyorlar.

Ayrıca ulusal kanallardaki diziler ve programlar da benim için artık miadını doldurmuş durumda. Bir diziyi izlemek için bütün akşamı feda etmek, üstüne bir de her yarım saatte bir bitmek bilmeyen reklam kuşaklarına maruz kalmak benim için tam bir vakit kaybı.

Hikâyeler ise hep aynı. Yaratıcılıktan uzak, birbirinin kopyası senaryolar ve sansür korkusuyla iyice tek tipleşmiş karakterler beni artık boğuyor.

Oysa televizyonlar artık dev bir akıllı telefona dönüştü. Sadece bir internet........

© Sözcü