Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ü minnet, saygı ve bitmeyen bir özlemle anıyoruz...

28 Ekim 1933... Çok heyecanlıydı.

Milletine hesap verecekti. 1923’ten 1933’e, 10 yılda Türkiye’nin geldiği durumu anlatacaktı.

29 Ekim 1933 günü Cumhuriyet’in 10. yıl dönümünde, Ankara Hipodrom’da milletine büyük bir gururla hitap edecekti...

Hazırladığı yedi sayfalık konuşma...

Son sayfada, son cümleden önce, yazdığı ama okumadığı şu sözler, aslında hüzünlü bir vedaydı:

“Bu söylediklerim gerçek olduğu gün, senden (Türk Milleti’nden) ve bütün medeni dünyadan dileğim şudur: Beni hatırlayınız!”

Her insan gibi hatırlanmak istiyordu.

Ama bir şartı vardı: “Bu söylediklerim gerçek olduğu gün...”

88 yıl geçti... Yanıldığı görülmedi...

Yedi sayfalık konuşma metnini düzeltirken, bu cümleyi okuduğunda duygulanır.

O anda, yanında bulunan Yusuf Hikmet Bayur’un da etkisiyle, böyle mutlu bir günde bu sözlerin milletine veda anlamı vereceğini düşünür. 

Ve bu cümlenin üzerini çizer.

29 Ekim 1933 günü, törende okumaz.

“ÖLÜM DEMEK BÖYLE...”

Beş yıl sonra, hastadır...

Durumu kötüleşmiştir. Doktor çağrılır.

Bu arada, Hatay’a Türk askerinin giriş tarihi kararlaştırılır. Hatay, O’nun son davasıydı, ancak kendisini de bitirmişti. 

5 Temmuz 1938... Türk askeri Hatay’a girer.

Milletinin lideri, 10 Temmuz 1938’de Türk askerinin Hatay’a giriş zaferini kutlamak için, çocuk coşkusuyla küçük bir motorla boğazda gezintiye çıkar.

Ateşi, 39 dereceyi aşmış ve artık yatağa düşmüştü.

5 Eylül 1938... Atatürk, hastalığının ciddi olduğunu anlamıştı.

Genel Sekreteri Hasan Rıza Soyak’a: “Şu vasiyetname meselesi. Bugün, yarın o işi bitirmeliyiz... Ne olur ne olmaz...”

6 Eylül 1938’de Dolmabahçe Sarayı’na İstanbul Altıncı Noteri çağrılır. Vasiyetname, Atatürk tarafından teslim edilir.

Kararlı bir sesle: “Gerektiği zaman, yasal işlemlerini yaparsınız!”

Vasiyetname 28 Kasım 1938 günü, Ankara Sulh Hukuk Hakimliği’nce açılacaktır.

28 Eylül 1938... Ağır bir koma nöbetinin ardından gözlerini açar.

Başucunda Afet İnan vardır. Ağzından dökülen şu sözler, sona yaklaştığının bir itirafıydı: “Ölüm demek böyle olacak kızım...”

HALKIYLA OLMAK ARZUSU

Ertesi gün Cumhuriyet Bayramı’dır...

Sabiha Gökçen’i kabul eder:

“Yarın bayram değil mi Gökçen? Bugünü halkımla, halkımın içinde kutlamak isterdim. Beni Cumhuriyet Bayramı’nda halkımdan uzak tutan bu hastalığa lanet ediyorum.”

Cumhuriyet’in 15. yıl dönümü törenlerine katılmak ve milletiyle son kez kucaklaşmak arzusundaydı.

Beş yıl önce, 10. yıl kutlamaları konuşma metninde üzerini çizdiği, “Beni Hatırlayınız” sözünü söyler miydi?..

Başbakan Celal Bayar’ı kabul eder. Devlet işleriyle ilgili bilgi alır.

Bu, Celal Bayar’ın Atatürk’ü son ziyareti olacaktı.

Lider, milletine son görevini yapıyor, devlet işleriyle uğraşarak veda ediyordu.

6 Kasım 1938...  Kardeşi Makbule’yi, Afet İnan’ı ve Sabiha Gökçen’i birlikte kabul eder.

Sevdikleriyle son görüşmesini yapıyordu.Üç kadın, ince kemikli elini son kez öptüklerinin farkında değillerdi. Hüzünlü bir vedaydı bu...            

7 Kasım 1938...  Lider, karnında toplanan suyun alınması için ısrar eder. Doktorlar, istemezler.

Hiddetlenir: “Niçin tereddüt ediyorlar, olacak olur.”

Altı litre su alınır. Son kez su alınmıştı.

8 Kasım 1938 Salı, saat 18.30 suları...

Atatürk, fenalaşır. Yatağın içinde doğrulur. “Saat kaç” diye sorar.

Genel Sekreter Hasan Rıza Soyak: “Saat 7.00 (19.00) efendimiz.”

Dr. Neşet Ömer Bey telaşlanır, Atatürk’e seslenir: “Dilinizi göreyim efendim!”

Atatürk, dilini ancak yarıya kadar dışarı........

© Sözcü