Bir ülkenin sevincini bazen bir kupa anlatır, bazen bir gözyaşı…

Pazar gecesi ikisi de vardı.

Kupa Türkiye'nin ellerindeydi, gözyaşları şampiyonanın en değerli oyuncusu seçilen Vargas'ın yüzünde…

O gözyaşlarında yalnızca bir finalin mutluluğunu görmedim. Bir bayrağa, bir formaya, bir ülkeye duyulan aidiyeti gördüm.

Mustafa Kemal Atatürk'ün “Ne mutlu Türk'üm diyene” sözünün ete kemiğe bürünmüş hâliydi sanki.

İnsan doğduğu ülkenin vatandaşı olabilir. Ama bir ülke için ter dökmek, onun zaferiyle ağlamak başka bir aidiyettir.

Bu yüzden ben onlara “Filenin Sultanları” demiyorum.

“Atatürk'ün Kızları” diyorum.

BU KUPANIN ALTINDA YILLAR VAR

Kadın voleybolu artık yalnızca Türkiye'nin başarılı olduğu bir branş değil; Türkiye'nin dünya sporunda marka hâline geldiği bir alan.

2026 bunun en güçlü kanıtı.

Milli takım VNL'de şampiyon oldu.

Şampiyonlar Ligi çeyrek finaline dört Türk kulübü çıktı: VakıfBank, Fenerbahçe, Eczacıbaşı ve Zeren Spor.

Avrupa'nın en büyük kulüp kupasının finalinde iki Türk takımı karşılaştı.

Ve son olarak Millilerimiz İtalya'yı 3-2 yenerek üst üste ikinci Avrupa şampiyonluğunu kazandı.

Bunların hiçbiri tesadüf değil.

1980'de Eczacıbaşı'nın Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'ndaki gümüş madalyasıyla başlayan yolculuk, 2003'te Milli takımın Avrupa ikinciliğiyle yeni bir eşik aştı.

Cumhuriyet'in 100. yılında gelen büyük çıkış ise bugün bir voleybol kültürüne dönüştü.

Bir şampiyonluk bir gecede kazanılır; o şampiyonluğu getiren kültür yıllar boyunca inşa edilir.

PARA DEĞİL, DOĞRU YATIRIM

Futbola milyarlarca lira akıtılıyor.

Astronomik transferler, dev bütçeler, stadyumlar, yayın gelirleri…

Kadın voleybolu ise bize önemli bir gerçeği hatırlatıyor:

Sadece para harcamak yetmiyor; doğru yere, doğru sistemle ve istikrarlı yatırım yapmak gerekiyor.

Voleybolun başarısı bu nedenle yalnızca bir madalya değil, spor politikamız açısından da üzerinde........

© Sözcü