Bazı maçlar 90 dakika sürer, bazıları ömür boyu…

Alçaklığın...Hainliğin...İkiyüzlülüğün...Puştluğun...Kısacası, cümle kokuşmuşluğun...At oynattığı bir dönemde...Yaşamdan zevk alabilmek ancak:Zayıfların bahtiyarlığıdır...

Nazım'ın dizeleri bir kez daha iç çektirmişti. Efkâr bulutları tam da ruhuma çökmek üzereyken kapı çaldı. Efkârımı çalan hırsıza kapıyı açmak canımı sıkmıştı.

Bıyıklı, esmer, yirmili yaşlarda görünen ama bakışları yorgun bir adamla göz göze geldim

Çenesinin altında, boynuna doğru uzanan kızarıklık dikkat çekiciydi.

Ne demek istediğini sormama fırsat vermeden ve destur almadan içeri girdi

‘Anlatacağım’ dedi ismimle hitap ederek.

Saygılı bir edası vardı ama müsaadesiz içeri dalmasına ne demeliydi insan. Evde yabancı gibi değil, sanki yıllardır bu kapıdan girip çıkıyormuş gibiydi.

Sol elini usulca kaldırdı. ‘Sadece dinle’ dercesine.

Başımı ‘olur’ manasında çaresizce salladım.

Ve başladı anlatmaya:

- Her şeyi biliyorum. Suçlu hissetmene gerek yok kendini. Devre arasında camiye koştuğunu, kazanmayı çok arzuladığın üniversite için değil  başka bir şey için dua ettiğini…

- O dua uzarken kaçırdığın Oğuz’un frikik golünü… Kahvehaneye nefes nefese gelişini… Skor kaç kaç diye sorduğunda ‘1-1’ diyenlere inanmayışını…

- İnanmaman normaldi, bizimkiler dalga dalga hücum ediyordu. Yarım düzine gol atacak kadar fırsat yakalasak da sadece bir gol atabilmiştik ilk yarıda. Şampiyonluk kupasının bir ucu ellerimizdeydi.

- Nasıl olsa atarız dedik. Çünkü o futbola Barcelona bile dayanamazdı. Kaleci Rüştü’nün dayanabileceği hesapta yoktu. İkinci devrede Hüseyin Avni Eker Stadı’na sis, Aykut’un kalemize attığı golle yüreklerimize tarifsiz gam düşmüştü.

- Maç bittiğinde gözlerimizden yaşlar düşse de sahaya inip Fenerbahçeli futbolcuları linç etmek aklımıza düşmedi. Bazıları alkışladı hatta. Dayak yemiş gibiydik. Maç sonu çıkan kargaşada polisten yediğimiz cop bile o kadar yakmamıştı canımızı.

- O zamanlar futbol, siyasetin mezesi değildi. Görele’ye........

© Sözcü