Hissedilen ve ölçülen enflasyon kavramlarını hayatımıza sokan TÜİK, çıtayı biraz daha yukarı taşıdı.

Şimdi de mutluluğun “ölçüleni” ile “hissedileni” arasındaki farkı öğretiyor bize.

Yaşam Memnuniyeti Araştırması sonuçları açıklandı.

2025 Türkiye’sinde hayatta kalmayı başarmış insanların mutluluk oranı artmış görünüyor.

Yüzde 53,3 “Mutluyum” demiş.

Bir önceki yıla göre artış yüzde 3,7.

Kağıt üzerinde umut verici.

Ama aynı tabloda başka bir satır daha var.

“Gelecek yıl daha iyi olur” diyenlerin oranı 2023’te yüzde 44,6 iken geçen yıl yüzde 25,2’ye düşmüş.

Bugün mutluyuz ama yarına inancımız yok.

Şimdiye razıyız ama sonrasına güvenmiyoruz.

Bu ne tuhaf bir denge?

Belki de ölçülen şey mutluluk değil; şükür.

“En azından yaşıyorum” diyebilme eşiği.

Kiradan daha ucuz olduğu için bir otel odasında yaşamak zorunda değilim.

Evsiz kaldığım için sığındığım bir hurda otomobilin içinde yanarak ölmedim.

Çöpten yiyecek toplamak zorunda kalmadım.

Tarihi geçen ürünlerin satıldığı........

© Sözcü