Belkiler… Keşkeler… Neyseler…

İnsan bazen üç kelimenin içine sıkışır. Bazen bir ihtimalin ucunda, bazen bir pişmanlığın tam ortasında, bazen de hiçbir şey olmamış gibi devam etmenin sessizliğinde… Bir otobüs durağında bekler gibi… Üşüyerek, cebinde yarım kalmış bir cümleyle.

“Belki” ile başlar her şey.

Kesin olmayan ama vazgeçilmeyen bir ihtimaldir bu. İçinde hem umut vardır hem tereddüt. İnsan, en çok “belki” dediği yerlerde bekler. Bir mesajın gelip gelmeyeceğini, bir kapının açılıp açılmayacağını, bir sesin yeniden duyulup duyulmayacağını… Yağmur ince ince düşerken camdan dışarı bakar gibi bekler. Ama belki, hiçbir zaman tam bir cevap vermez. Sadece kapıyı aralık bırakır. O aralıktan giren şey bazen hayat olur, bazen sadece zamanın kendisi.

Geç kalmış bir fark ediş gibi. Sesini yükseltmez ama içte derin bir yer açar. İnsan en çok........

© Sonsöz