“İnsan, var olma mücadelesinden başını kaldırabildiği kadar anlam arar.”

Toplumda “inançsızlık artıyor” deniyor. Oysa mesele bu kadar yüzeyde değil. İnanç eksilmiyor; insanın yükü artıyor.

Bugün bir insan günde 10–12 saat çalışıyorsa, akşam eve döndüğünde zihni neyi düşünecek? Anlamı mı, geçimi mi? Ruhunu mu, borcunu mu?

Açlık, insanın düşünce ufkunu daraltır. Yorgunluk, zihnin derinleşmesini engeller. Sürekli geçim derdinde olan bir zihin, soyut kavramlara değil, ertesi günün hesabına odaklanır.

Bu yüzden mesele inançsızlık değil; yorgunluk, sıkışmışlık ve bilgisizliktir. İnsan, önce yaşamak ister. Sonra anlam arar. Hayatta kalma savaşı veren birine “neden derin düşünmüyorsun?” demek, susuz kalmış birine “neden okyanusu merak etmiyorsun?” demek gibidir.

Az gelişmiş toplumlarda bireyin sırtına yüklenen görünmez bir yük vardır. Zengin olmak… Bu yük, sadece bir hedef değil; bir zorunluluk gibi dayatılır. Aile, çevre, sistem…

Hepsi aynı........

© Sonsöz