Bazı huzurlar vardır; satın alınamaz…

Bazı mutluluklar vardır; rezervasyonla bulunamaz…

Bazı duygular vardır; ne lüks otellerin manzarasında, ne açık büfe sofraların gösterişinde, ne de tatil fotoğraflarının süslü karelerinde yaşanabilir…

Kurban Bayramı’nın huzuru işte böyledir…

Bir çocuğun bayram sabahı babasının elini tutarak camiye yürümesinde saklıdır.

Bir annenin gün doğmadan hazırladığı mütevazı kahvaltı sofrasında…

Bir babanın evladına sessizce ettiği duada…

Bir dedenin torununa öğrettiği tekbirde…

Bir komşunun kapısını çalıp içtenlikle söylediği “Bayramınız mübarek olsun” cümlesinde…

Çünkü Kurban Bayramı yalnızca takvimde yer alan dini bir gün değildir.

O; insanın kendine dönüşüdür…

Ve en önemlisi Rabbine yeniden yaklaşma fırsatıdır.

Ne yazık ki modern çağın hızlı hayatı içinde bazı değerlerimiz sessizce aşınıyor.

Bayram yaklaşırken yollar çoğu zaman anne evine değil, tatil beldelerine çıkıyor.

Kurban Bayramı bazıları için akraba ziyaretinden çok otel rezervasyonuna dönüşüyor.

Açık büfe sofralar doluyor; ama nice anne sofraları eksik kalıyor.

Otellerdeki kalabalık büyürken, anne babaların bekleyen gözleri biraz daha yalnızlaşıyor.

Elbette dinlenmek hayatın doğal ihtiyacıdır. Kimsenin seyahatine, tatiline söz söylemek değil mesele…

Fakat insan yine de şu soruyu kendine sormadan edemiyor:

Bayram gerçekten deniz manzaralı odalarda geçirilen birkaç gün müdür…

Yoksa yıllardır yolu gözlenen anne kapısını çalmak mıdır?

Babamızın elini biraz daha uzun tutmak mıdır?

Bir mezar taşının başında sessizce Fatiha okumak mıdır?

Eski Anadolu bu sorunun cevabını çok iyi bilirdi.

Bayramdan günler önce evlerde hazırlık başlardı. Evler temizlenir, tatlılar yapılır, çocuklar bayramlıklarını başucuna koyar, heyecandan uyuyamazdı.

Bayram sabahı ezandan önce kalkılırdı.

Baba oğlunun omzuna dokunurdu: "Haydi evladım… Bayram namazına gidiyoruz."

İşte bayramın ruhu tam burada başlardı.

Çocuklarımızın bunu yaşaması gerekiyor…

Bayram sabahının serinliğinde........

© Sonsöz