Bir kamyon trafik kazasında devrilmiş, içerisindeki yükü ortalığa saçılmış, çevredekiler olay yerine koşuyorlar, ortalığa saçılmış ürünlerden kapabildikleri kadarını kucaklayıp, hızla uzaklaşıyorlar.

Bu ve benzeri haberleri zaman zaman sosyal medyada izliyoruz, içimiz sızlıyor. Daha birkaç yıl önce 6 Şubat deprem felaketinde yaşananları, medyaya yansıyan çirkin haberleri anımsayalım... Yüzbinlerce insan, karda kışta, dondurucu soğukta enkazlar altında çığlık çığlığa can çekişirken, yıkıntılar arasında yakalanan hırsızları, insanların açlığını susuzluğunu fırsat bilip piyasa fiyatlarını kat kat artıran esnaflarımızı unutabilir miyiz?..

Ya Gaziantep’in Nurdağı ilçesinde bir köyde inşaatı tamamlanmış deprem konutlarının dağıtımı sırasında bir depremzedenin, “İyi ki böyle bir deprem yaşamışız, evlerimiz yıkılmış, şimdi saraylar gibi evlere kavuştuk” şeklindeki sözlerini nereye koymalı?!..

“Kendi acısını hisseden canlıdır, başkalarının da acısını hisseden ise insan” şeklinde bir özdeyiş vardır; bu yaşadıklarımıza baktığımızda, her geçen gün insanlığımızı biraz daha yitirmekte olduğumuzu göremiyor muyuz? Türkiye’ye turistik bir gezi düzenleyen Fransız arkadaşın arabasıyla 1981 yılının Mayıs ayı ortalarında Paris’ten yola çıkmıştık. Fransız arkadaşım, “Otoyollara para harcamayalım, seyahat........

© Sonsöz