Bazen etrafa bakıyorum, herkes birbirine benzemeye çalışıyor gibi. Aynı cümleler, aynı tepkiler, aynı hayaller… Sanki görünmeyen bir kalıp var da hepimiz sırayla içine giriyoruz. Uymayan da tuhaf karşılanıyor. Halbuki ben hiç o kalıba sığmak istemedim. Hatta çoğu zaman sığamadım da.

Neden herkes aynı olmak zorundaymış gibi davranıyor, gerçekten anlamıyorum. Aynı güzellik algısı, aynı düşünce yapısı, aynı hayat planı… Kim koydu bu kuralları? Kim dedi “böyle olursan kabul edilirsin” diye? Daha da garibi, biz ne ara buna bu kadar inandık?

Bence işin içinde biraz korku var. Yalnız kalma korkusu. Kabul görmeme........

© Sonsöz