Cenazelerde tuhaf bir eşitlik vardır. Hayattayken kim olduğunuzun, ne iş yaptığınızın, kaç kişiyle selamlaştığınızın pek bir önemi kalmaz. O gün, herkes aynı noktada buluşur: musalla taşının etrafında. Hayattayken çok görünür biri olmamış olabilirsiniz. Apartmanda kapı komşunuzu tanımıyor, markette aynı kasiyerle yıllardır göz göze gelmeden alışveriş yapıyor olabilirsiniz. Hatta bazı insanlar vardır, yaşadıkları mahallede neredeyse hayalet gibi dolaşırlar. Kimseyle kavga etmezler, kimseyle de fazla yakınlaşmazlar. Ama o gün… O gün herkes sizi tanır. Musalla taşında, tabutun içinde yatarken, bir anda günün en meşhur insanı oluverirsiniz. Kalabalığın bahanesi sizsiniz. İnsanlar sizin için toplanmıştır. O günün gündemi sizsiniz. İnancı olanlar dua eder. İnancı olmayanlar saygılı bir sessizlikle bekler. Herkes yüzüne ayarlı bir ciddiyet takınır.

Ne çok üzgün, ne çok rahat. Cenaze ayarı diye bir şey vardır; fazla kaçırılmaz. Aile bir taraftadır. Onların acısı rol değildir, gerçek bir ağırlığı vardır. Zaten kalabalığın da en çok etrafında dolaştığı grup onlardır. Sarılmalar,........

© Sonsöz