Okullarda polis olması düşüncesi bile insanı şaşırtıp korkutuyor. Bu söylemi duyunca ilk anda “Okul karakol mu?” sorusu akla geliyor.

Bir sorunla karşılaşıldığında, işe yarar çözümlerin üretilebilmesinin tek yolu, o sorunu yaratan gerçek nedenlerin, korkmadan ve çekinmeden açıkça belirlenmesinden geçiyor.

Nedense gerçeklerden kaçınanlar ve gerçeklerin öğrenilmesini istemeyenler, genellikle kolayına gelecek seçeneği, yeni sorunlara yol açacağını görmezden gelerek, çözüm olarak öne sürüyor.

Geçmişte öğrencileri birebir etkileyen olumsuz dönüşümler yaşandı. Örneğin din kültürü ve ahlak bilgisi dersiyle, diğer inanç sahipleri yok sayılmaya ve hatta bazı inançlar küçümsenmeye başlandı. Okullarda, belki de öğretmenlerden çok daha fazla öğrencilere sahip çıkan ve uzun yıllar aynı okulda çalışan genelde hademe dediğimiz görevlilere son verildi. Sonra, öğretmenlik sevgisi ve sorumluğuna sahip, öğrencilerini merkeze alan, öğrencisini sınıfta izlediği gibi, okul bahçesinde de okul dışında da izleyen, öğrencinin derdiyle dertlenen öğretmenler giderek azaldı. Dünya Bankası uzmanlarının önerisi doğrultusunda 1997 Kasım’ından sonra uygulanmaya başlayan öğretmen yetiştirme sisteminde ise, genelde öğretmenlik sevgisi ve sorumluluğu kazandırmayan, konu anlatma dışında öğrencileriyle ilgilenmeyecek, öğrencisine soru sordurmayacak öğretmen yetiştirilmesine başlandı.

Son yıllarda ise okullarımızın, bir sorun yumağına dönüştüğü görülüyor. Bazıları kabul etmekten kaçınsa da, aşağıda örneklenen sorunların sık sık dile getirilmesi gerekiyor:

Öğrencilerin önemli bir bölümü, gelir dağılımındaki adaletsizlik........

© soL