Kolayca “her ikisi de” deyip işin içinden çıkabilirsiniz. Ancak bununla yetinemeyiz. Dallanıp budaklanan bu fon vurgununun bir çıkar örgütlenmesinin işi olduğu artık siyasetin tepe noktalarında da dile getiriliyor. Başka deyişle, “sistematik bir vurgundan” söz edilmesi artık sistemin egemenleri tarafından da kabul ediliyor. Demek ki soygunun “sistematik” olarak yapıldığını söylemek doğru ama çok yetersiz kalır.

Dolayısıyla olayın sistemik niteliğine öncelikle vurgu yapmak şart olmuştur. İki bakımdan sistemik: Birincisi ve en genel olanı, içinde yaşadığımız kapitalist sistem ve bunun Türkiye’ye özgü özellikleri bakımından. Bu sistem en genelinde emeğin, doğanın sömürülmesi düzenidir; eğer hukuksal/ siyasal/ toplumsal sınırlar konulamazsa en vahşi biçimlerine kolayca bürünebilir. Türkiye, “emek ve doğanın sömürülmesine sınır konulamayan” veya “sınır konulması giderek güçleşen” ülkeler içinde başa güreşebilir.

Sistemik vurgunun ikinci ve daha doğrudan ayağında, bu defa Türkiye’deki sermaye düzeni ile siyaset ve bürokrasi üçgeninde kurulan yeni ilişkiler ağının özellikleri vurgulanmalıdır. 2017 Anayasası ve Temmuz 2018 Cumhurbaşkanlığı Kararnameleri (CBK)’ları ile kurulan Cumhurbaşkanlığı Yönetim Sistemi (CYS) kaçınılmaz bir biçimde bu sonuçlara götürmüştür. Buna son olarak soL Haber’de 29 Eylül tarihli yazımızda değindik. Şimdi herkes sonuçları tartışıyor, kişiler üzerinden konuşuyor, başka kim sorgulanır/tutuklanır meselesine odaklanıyor, olayın iktidarın göz yumması altında örgütlü bir soygun olduğu da dile getiriliyor ve “sonuna kadar gidilmesi” dahi ifade edilebiliyor. Anamuhalefet bu soygunun siyasi ve bürokratik ayağının tam olarak ortaya çıkmadığını, isim listesinin saklandığını, olayın açıklanan yüzünün “buzdağının görünen yüzünden ibaret” olduğunun da altını çiziyor.

Düzenleme ve denetleme kurumlarının ve diğer kurumların üst kademe kamu yöneticilerini tek imzayla atama yetkisine sahip olan Cumhurbaşkanını sorumlu tutanlar da oluyor muhalefet saflarında; peki ama bu kadarıyla yetinilebilir mi? Hepsi tamam da sorunun sistemik niteliğine daha az vurgu yapılması temel bir eksiklik sayılmaz mı? Meclis muhalefeti açısından en azından Anayasanın 2017’de değiştirilmiş 104. Maddesinin 9. Fıkrasıyla Cumhurbaşkanı’na “üst kademe kamu yöneticilerinin atanması, görevlerine son verilmesi ve bunların atanmalarına ilişkin usul ve esasların düzenlenmesinde” sınırsız yetkiler verilmesini sorun edip bu maddenin derhal Anayasadan çıkarılmasını gündemin birinci sırasına oturtmak gerekmez mi? (Elbette bu, 2017 anayasa değişikliklerinin tümüyle ilga edilmesi talebini ortadan kaldırmaz). Anayasa 104/9’a dayanarak çıkarılan CBK-2 ve 3’ün sistemden derhal ayıklanmasının gereği de siyasi bir talep olarak yükseltilemez mi? CB’nin TVF Yönetim Kurulu Başkanı olarak görev yapmasını, BİST’in TVF bünyesinde tutulmasını, TVF’nin sürece birçok aşamada (hatta şu anki fon tasfiyesi aşamasında) müdahil olmasını, siyasetin birinci gündem maddesi yapılması gerekmiyor mu?

Dahası var: Bugün kısmen suçlanan kimi üst kademe bürokratların (bürokratlar arasında bakan........

© soL