Geçen hafta, 31 Ekim günü, arkadaşlar Ankara Nâzım Hikmet Kültür Merkezi’nde bizim Yalçın Hoca ile ilgili bir toplantı düzenlemişlerdi. Hastalandığım için katılamadım. Aradaki günlerde bir yandan bu aksiliğin can sıkıntısını yaşarken, bir yandan da oraya gidebilseydim anlatmayı tasarladıklarımdan bir ikisini seçerek yazamaz mıyım diye düşündüm. Bu yazı öyle bir huzursuzluğun ürünü olacak.

Onun altmışıncı yaşdönümü vesilesiyle İlker Maga tarafından hazırlanan ve 1999’da İstanbul’da basılan Yalçın Küçük’e Armağan kitabında 1971 ile 1999 yılları arasında yayımlanmış kitaplarını bir araya getiren listeyi sevgili arkadaşım Candan Baysan ile birlikte derlemiştik. O listede 45 kitap vardır. Daha sonrakiler de eklenirse bu sayı 85’in üzerine çıkıyor. Kesin rakamlarla konuşup giderken şu son cümledeki yuvarlama şaşırtıcı olmamalı; bir iki kitap kadar olsun eksik saymış olabilirim, o yüzdendir.

Burada yazacağım iki anıdan biri bu say say bitmeyen kitaplarla ilgili. 

Hoca’nın Avrupa’da geçirdiği, kendi deyişiyle, “gönüllü sürgünlük” günlerinden yurda dönüşünden sonraya rastlıyor. Hemen sonraya değil. Daha topraklarımıza ayak basar basmaz derdest edilip içeri alınmıştı, unutmadık. “Rahşan affı” olarak bilinen 2000 yılının son günlerindeki yasa ile tahliye oluşundan sonraki yıllardan birinde olmalı. Günlerden bir gün, onun üniversiteden iki öğrencisi, ben ve az önce andığım arkadaşım, şimdi aramızdan göçüp gitmiş Candan Baysan, bir de kendisi, nerede olduğumuzu şu anda hatırlamıyorum, bir yerde oturmuş söyleşiyoruz.

Havadan sudan konuşup giderken, Hoca birden, bana dönüp........

© soL