Yaşları o günleri görmek bakımından da görmeden bilmek için de elverişsiz olanlar bile az çok bilirler. CHP’nin ta altmışlı yıllarda kendisine uygun gördüğü yerin adıydı. Yer dediğim, hani yelpaze benzetmesi ile söylenir, “partiler yelpazesi” falan, işte onun neresindeyiz sorusunu sormuşlar ve yanıtlamışlardı.

Soran da yanıtlayan da İsmet İnönü. Öyle olmakla birlikte, Bülent Ecevit’e yakıştırıldığı olmuştur. Yakıştıranlar kimlerdi denilirse, herhalde Ecevitçilerdi demekte sakınca olmasa gerek. Sonradan öyle olmadığı anlaşılmıştır. Ecevit, 1966’dan sonraki yıllarda, bunu alıp üstlenmiş diyar diyar dolaşıp söylemiştir. Sonunda da bir kenara atıp “demokratik sol”da karar kılmıştır. İyi yapmamıştır; çünkü başına dert almış, bu yüzden kendisine dava açılmıştır.

Davayı açan, hatırlayanlar olacaktır, Yalçın Küçük idi. Ankara 3 no’lu Asliye Ticaret Mahkemesi’ne sunduğu uzun dava dilekçesi şöyle başlıyordu:

“Yürürlükteki Ticaret Yasası ve Borçlar Yasası, çökelek’in peynir olarak satılmasını önleyici hükümler içermektedir. Altın suyuna batırılmış bir bakır parçasını altın olarak satmak da mümkün değildir. Ülkemizde geçerli özel hukuk hükümleri, başkalarının şöhret, isim, itibar ve markalarını haksız olarak kullanmayı da önleyici hükümlere sahiptir. Böyle bir hukuk dünyasında, Ankara’da mukim Bülent Ecevit’in, Demokratik ‘Sol’ Parti adı altında politik faaliyet sürdürmesi, Ticaret Yasası ve Borçlar Yasası’nın açık hükümlerini çiğnemek anlamına gelmektedir.”

Bundan sonra dava ile ortaya konulan talebin gerekçeleri uzun uzun açıklanmakta ve dilekçe şöyle sonlanmaktaydı:

“Bütün bu bilimsel, tarihsel ve mantıksal açıklamalarım sonucunda, Ankara’da mukim Bülent Ecevit’in ‘sol’ sözcüğünü, firmasının adında kullanmasının büyük bir aldatmaca ve bizler açısından ise haksız bir rekabet olduğunun kabulünü ve Bülent Ecevit’in ‘sol’ sözcüğünü kullanmasının men edilmesini dilemekteyim.

Kuşkusuz Ankara’da mukim Bülent Ecevit’in firmasının adından ‘sol’ sözcüğü........

© soL