Galatasaray’ın oyununa bakınca insanın aklına futbol sahasından önce geniş ve dümdüz bir ova geliyor. Ne saklı bir patika var, ne araziyi değiştiren bir eğim, ne de rakibe yön duygusunu kaybettirecek bir sis.Her şey ortada.Her şey meydanda.Her şey gözle görünür.Galatasaray’ın oyununda illegalite yok; kumpas yok, bulmaca yok, aldatma yok, yanıltma yok. Rakibi başka bir yere bakarken başka bir yerden vurma fikri de pek görünmüyor. Galatasaray, sanki futbola aklıyla değil, gözleriyle bakıyor. Önce göz görüyor, sonra karar veriliyor. Dolayısıyla rakibin önüne konulan problem de son derece basit: Galatasaray ne yapabiliyorsa onu engelle.Futbolda bazen büyük yetenekler büyük bir oyun fikrinin yerine konulabiliyor. Galatasaray’ın Çorum FK karşısındaki görüntüsü de biraz böyleydi.Oyuncuların bireysel yetenekleri var.Fiziksel kapasiteleri var.Hızları var.Güçleri var.Osimhen var.Fakat bütün bunları birbirine bağlayan, rakibe düşünme mecburiyeti yaratan sofistike bir oyun aklı nerede?İşte asıl mesele burada başlıyor.Galatasaray’ın oyununda rakibe kurulmuş bir tuzak görmüyorum. Alanın sunduğu imkânları rakibin aleyhine çevirecek bir plan da görünmüyor. Zamanı manipüle eden, rakibin pozisyon alma alışkanlıklarını bozan, bir aksiyonun arkasından başka bir aksiyon çıkaran yaratıcı bir düzen de yok.Top ayağa geliyor.Oyuncu bakıyor.Rakibi görüyor.Yeteneğine güveniyor.Sonra oynuyor.

Bu kadar.Böyle bir futbol anlayışı, iyi futbolcunun kişisel maharetine güvenebilir ama futbolun kendisine güvenemez.Çünkü futbol, oyuncuların yeteneklerinin toplamından daha büyük bir şeydir.Futbol, yeteneğin nerede, ne zaman ve hangi koşulda kullanılacağını belirleme sanatıdır.Galatasaray ise Çorum karşısında çoğu kez sanatı bırakıp zanaata sığındı.Bir şey olmadı mı?Biraz daha hızlan.Bir şey açılmadı mı?Biraz daha kuvvet kullan.Rakip kapanıyor mu?Osimhen’i bul.Kanat boş mu?Oraya oyna.Olmadı mı?Bir kez daha dene.Bu, taktik olmaktan çok fiziksel bir ısrar biçimi.

Okan Buruk’un Galatasaray’ı sanki rakibini düşünerek değil, rakibin direncini kırarak yenebileceğine inanıyor. Burada ince bir ayrım var. Rakibi aklıyla ekarte etmek başka şeydir, rakibin üzerine ağırlığını koyarak onu ezmeye çalışmak başka.İkincisi işe........

© Serbestiyet