Bir oyuncu, canlandırdığı karakterin sınırlarını kendi özel hayatının kurallarıyla belirlemeye başladığında, oyunculuğun neresinde duruyor olduğunu yeniden düşünmemiz gerekiyor.

Eda Ece’nin, Netflix’te rol aldığı ‘Sonunda Sen’ filmini referans göstererek Fatih Altaylı’ya yaptığı açıklamalar da bu nedenle üzerinde durulmayı hak ediyor.

“Öpüşme sahnesi çekmiyorum. Açık sahne çekmiyorum. Dekolte giymiyorum. Buğra’dan sonra, evlilik ve çocuktan sonra ekstra dikkat etmeye başladım” diyor oyuncumuz. Netflix’te rol aldığı bir aşk filminde de özelllikle öpüşmediğini ve bu koşulları en baştan belirttiğini anlatıyor. Ardından da başkalarının tercihlerine saygı duyduğunu, kendisinin böyle bir yol izlemediğini söylüyor.

Elbette herkesin kişisel sınırları vardır. Kimse bir oyuncuyu istemediği bir sahneyi çekmeye zorlayamaz. Bir oyuncunun ailesini, evliliğini ve özel hayatını korumak istemesi de son derece anlaşılır. Üstelik öpüşmek ya da soyunmak, tek başına iyi oyunculuğun ölçüsü değildir. Ancak oyunculuk, biraz da kendinden çıkabilme sanatıdır.

Oyuncu, kendi imajının esiri olabilir mi?

Bir karakteri canlandırmak, yalnızca repliklerini ezberleyip kamera karşısında güzel görünmekten ibaret değildir. O karakterin zaaflarını, arzularını, çelişkilerini, korkularını ve zaman zaman kendi değerlerimizle örtüşmeyen davranışlarını da anlamayı gerektirir.

Oyuncu, canlandırdığı karakterin her davranışını gerçek hayatta benimsemek zorunda değildir. Bir katili oynayan oyuncunun katil olması gerekmediği gibi, evli bir oyuncunun evlilik dışı bir ilişki yaşayan karakteri canlandırması da kendi özel hayatıyla çelişmek zorunda değildir.

Aynı şekilde, bir aşk hikâyesinde öpüşme sahnesi bulunması, o oyuncunun gerçek hayattaki sadakati hakkında hiçbir şey söylemez. Kamera karşısında canlandırılan karakter ile oyuncunun özel hayatı birbirinden ayrı dünyalardır.

İşte bu ayrımı kurabildiğimiz ölçüde oyunculuktan söz........

© Şalom