Akşamüstü saatleri, elimdeki kitaba dalmışken roman kahramanının bir yaklaşımı bana bir askerlik arkadaşımı anımsattı. Aradan elli yılı aşkın bir zaman geçmesine karşın onu unutmamışım. Eğitim aralarında, dinlenme saatlerinde, arkadaşlarla oturup söyleşmekten başka ne işimiz vardı ki? Farklı coğrafyalardan, geleneklerden geldiğimiz için anlattıklarımız herkesin ilgisini çekerdi. Nedense içimizden biri, sürekli kendini öne çıkaran davranışları nedeniyle aklımda kalmış. Hangi konudan söz etse en iyisi, en başarılısı oydu. Hep ben diyerek başlardı kendini değerli gösteren abartılı sözlerine. Bir başka ortamda olsam kaçınabilirdim, ama askerlik koşulları içinde birlikte olma zorunluluğundan, ona katlanmayı da öğrenmiştim.

Hepimizin yakın çevresinde, her şeyden kendilerine pay çıkaran bu tür insanlar her zaman olmuştur. Bugüne değin onlardan kimine belirli bir mesafe bırakarak, kiminden de tümüyle uzaklaşarak yaşamaya çalıştım. Bu kişilerin........

© Şalom