Birçok yerde düşünmenin insanı mutsuz ve huzursuz ettiğini okuruz. Bir bakıma doğrudur, diyebilirim; ama bizi huzursuz eden, düşünmenin kendisinden çok, nasıl düşündüğümüzdür. Cahil bir insan için günlük gereksinimlerin dışındaki hiçbir şeyin onun sorgulama sınırları içine girmediğini biliyoruz. Bu yüzden sürekli düşünen, sorular soran, yanıtları soruşturan insana göre daha huzurlu olduğunu söyleyebiliyoruz. Oysaki bilmek, bir bilinç aydınlanması olduğu kadar bize farklı sorumluluklar yüklüyor. Yalnız kendimiz için değil başkaları için de kaygılanıyoruz. Yeri geldiğinde hata ve eksiklerimizi, belirsizlikleri, ölüm gerçeğini, yaşadığımız çelişkileri, hayatın anlamını sorguluyoruz. Bilinçlendikçe, soruların yeni soruları doğurduğunu da görüyoruz. Bu arayış içerisinde bir yandan huzursuzluğumuz artarken, öte yandan bilginin sınırsız olanaklarından yararlandığımızı da söylemek isterim.

Bir öykü bazen çok şey söyleyebilir:

Adamın biri uzun süredir........

© Şalom