Ey Arkadaş,

Bugün seninle bir kitabın sayfalarında gezer gibi bir hastanenin koridorlarında gezelim. O koridorlardaki o odalardaki cümleleri tahlil edelim, tefekkür edelim. Burayı lütfen not al! Her nefes, her dua, her hastalık, insanın nefsindeki kozanın kırılması için bir vesiledir. Şimdi tefekkür edelim! O kozanın kırılıp hakikatin ışığına kavuşması için adım atalım. Hastane koridorları, insanın faniliğini en çıplak haliyle hatırladığı yerlerdir. Ve bu hatırlayış, bir lütuftur. Çünkü insanı hakiki sığınağa yönlendirir: “La havle ve la kuvvete illa billah.”

Sabahın ilk saatleri koridorlar hâlâ loş idi. Bu koridorlar dua ile yıkanıyordu her gün. Görünmeyen bir rahmet, adım başı dolaşıyordu. Dışarıda hayat devam ediyor; kuşlar cıvıldıyor, ağaçlar rüzgârda sallanıyordu. Ama içeride, bu koridorlarda zaman ağır işliyordu. Duvarlara yaslanmış bekleyişler vardı. Bir annenin, bir evladın,........

© Risale Haber