Unutulan Tevhid-i İlâhî ve İbn-i Cud’an’ın Sofrası
Hazırlayan: Abdülhamid Doğan
Mekke’de; Kureyş’in mala ve makama tapındığı o diyarda, kapısını asla kapatmayan, hiçbir isteyeni geri çevirmeyen ve evinde hep aş kaynayan bir adam yaşardı. Firiği (firniği) ve balı Mekke’ye ilk sokanın o olduğu söylenirdi. Her gece Kabe’nin tepesine çıkıp "Koşun İbn Cud’an’ın çanağına!" diye seslenen bir de münadisi vardı.
Kureyş’in efendilerinden, ulu sadatından Abdullah b. Cud’an; namı uzak yakın her yeri sarmış, şairler ve heyetler kapısına akın etmişti. Gelenler yer içer, o da yüzünde bir tebessümle, kimin nereden gelip nereye gittiğini sormaksızın onları ağırlardı. Cömertliği dillere destan olmuş, "İbn Cud’an’dan daha cömert" sözü tıpkı "Amr’dan daha cesur", "Kays’tan daha beliğ" misali bir darbımesel hâline gelmişti.
Lakin onun hikâyesi hep böyle başlamamıştı. Gençliğinde yoksul ve sefilintekiydi; Mekke’nin dağ aralarında yaşar, ne avret yerini örtecek bir hırka ne de karnını doyuracak bir lokma bulabilirdi. En yakınları bile yüz çevirip onu kaderine terk etmişti. Günün birinde, artık hayattan hiçbir şey beklemeyerek, ölüm arzusuyla dağdaki bir kayalık yarığına girdi. Orada altından bir yılanla karşılaştı; gözleri yakuttandı. Bunun bir hazine kapısındaki tuzak olduğunu anladı; ilerlediğinde Cürhüm krallarının mezarlarını buldu. Baş uçlarında altından levhalar, yanlarında sayısız mücevher duruyordu.
İhtiyacını görecek kadarını........
