Bazı ilaçlar ve insanlar için, dillerde dolaşan "her derde deva" deyimi vardır ya. Kur'an'ın tümü için, Nurlarda da özellikle bazı kısımları için, aynı tabiri kullanırım eskiden beri. Bazı kısımları okuyunca kendimizi, mahiyetimizi yeniden keşfetmiş gibi olur; geçmiş ve geleceğimizde derinleşmeye çalışırız. 6. ve ve 23. Söz bu kısımlardandır mesela.

6. Söz'ü ilk okuyuşumda, cümlelerini sanki içer gibi olmuştum. 6. Söz'ün başındaki Tevbe Suresinin "Allah nefis ve mallarınızı cennet karşılığında satın almıştır." mealindeki 111. Âyetinin birinci cümlesinin, daha mealini bile bilmiyordum. Üstad, meal vererek aklı ve feyzi kısa meale mahsus bırakmamış, âyetin geniş anlamını sınırlamamış. Aksine anlamı, metnin tümüne sindirmiş sanki. Büyük ve çok daha zor olan nefsî cihadın bir nevi anatomisi çıkarılmış, yol haritası çizilmiş Altıncı Söz'de. Asıl büyük cihat da buydu. "Ben ve benim dediklerini" yani emaneten uhdene verilenleri Allah'a satmadan, kendi âleminde kumandanlık yapmadan, maddî ve küçük cihadı yapmak da mümkün değildi zaten.

Okuduğum bir yazı vesilesiyle, Altıncı ve 23. Söz'ü tekrar birlikte okumaya, satırlarında gezmeye çalıştım. Âyette geçen "Satın almıştır." kısmı, evvela zihnimde yeni anlamları canlandırdı. Demek biz, Allah'ın müşteri olduğu kıymetteydik. Müşterimiz Allah olunca, Allah'ın satın alacağı bir kıymet ve kalitede yaşamamız lazım değil mi öncelikle?

Allah'ın müşterisi olduğu kıymette olmak, ne büyük bir şeref değil mi? Allah'ın müşterisi olduğu bir keyfiyette olduğumuzun ne kadar farkındayız? Halbuki şeytan, onu çamurdan yarattın, diyerek Âdem'e secdeden imtina etmişti. Melekler ise, çamurun arkasındaki Hazret-i insan cevherini görmüşlerdi.

Bazen hor gördüğümüz, tenkitlerle yerin dibine batırmaya çalıştığınız, eften püften meselelerden dolayı küsüp irtibatımızı kopardığımız insan, Allah'ın müşterisi olduğu, Allah'ın........

© Risale Haber