ExtraAlle artikelenColumns

Onze Judith, de storm die plotseling stilviel

Je komt ze niet vaak tegen: mensen die meer energie lijken te hebben dan een werkdag kan bevatten. Zij was er zo een. Altijd ideeën, altijd plannen, altijd de drang om het vandaag nog beter te doen dan gisteren. Haar hoofd ging zelden uit.

Dat begon al met de mail die ze 16 juni 2025 rondstuurde. ‘Ik ben Judith, 36 jaar en opgegroeid in Biervliet’ met aansluitend drie dikke alinea’s liefhebberijen die varieerden van theater, badminton en verre reizen tot yoga, cava en to-do-lijstjes.

Heb je dat gezien, zei een collega de volgende dag bij het koffieapparaat. Ook haar hoofd stuiterde nog een beetje na van zoveel spontaniteit - we zijn tegenwoordig toch meer slappe handjes gewend.

Maar dan kenden we Judith nog niet. Die keek niet eerst de kat uit de boom, zij sleurde hem er eigenhandig uit. Als debutant op de eindredactie (zeg maar de afdeling die ervoor zorgt dat onze stukken fatsoenlijk in de krant komen) hield ze een boekje bij van alle werkzaamheden. Hier, zei ze de chef, geef dit voortaan maar aan je nieuwe mensen. Mij appte ze op een donderdagavond: ‘Je hebt het in je verhaal over de pliosaurus, maar weet je zeker dat je niet de plesiosaurus bedoelt?’, gevolgd door een hele verhandeling over schedels en jachtgedrag. En verrek, ze had nog gelijk ook.

Wil je elke dag de Dagelijkse nieuwsbrief van PZC ontvangen via e-mail?

Het aanvragen van de nieuwsbrief is helaas niet gelukt, probeer het nog eens.

Bedankt voor de aanvraag, we hebben uw mailadres in goede orde ontvangen.

Judith keek niet eerst de kat uit de boom, zij sleurde hem er eigenhandig uit

Judith keek niet eerst de kat uit de boom, zij sleurde hem er eigenhandig uit

Judith was een bijtertje. Een drammertje. Ze bedacht dingen. Een eenvoudige redactieborrel was in haar ogen niet compleet zonder kennismakingsquiz en toen Valentijnsdag naderde, lanceerde zij een project om vrijgezelle Zeeuwen in het zonnetje te zetten - mochten die via deze weg de liefde van hun leven vinden, dan hebben die dat geluk aan Judith te danken.

Ze wilde altijd maar door. Ook al drukte haar lijf soms op de rem. Want ze had hoofdpijn, soms zo erg dat alleen een koude vloer nog uitkomst bood. Collega’s stonden er verbijsterd bij te kijken. Was dit Judith?

Kun je nagaan hoe stil het nu is. Want Judith is overleden, heel onverwacht. Nog maar 37. Een dochter, een zus, een vriendin, een collega. Ineens is ze weg en komt ze niet meer terug. Als een storm die plotseling stilvalt. Een zin die nog lang niet af was - Judith had er direct over aan de telefoon gehangen, ik weet het zéker.

Twee manieren om verder te lezen:

Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.

Abonneer en lees onbeperkt........

© PZC