Sabır, klasik metinlerde yalnızca musibete katlanmak değildir; nefsin arzularına boyun eğmemek, acıyı şikâyetsiz taşımak ve ilâhî ölçüyü kaybetmemektir. Kur’an, sabrı pasif bir kabulleniş değil, bilinçli bir direnç olarak tarif eder. Tasabbur ise başlangıçta zorlayarak sabretmektir; sabır ise zamanla ahlâk hâline gelmiş sebat. Bu ayrım önemlidir. Çünkü modern bağlamda sabrı yeniden düşünmek istiyorsak, onu yalnız hastalık, yoksulluk veya doğal afet karşısında değil; değer aşınması karşısında da anlamlandırmamız gerekir.

Modernliği bir “hastalık” metaforuyla okumak provokatif görünebilir; fakat bu benzetme bir teşhis denemesidir. Küresel kültür, inancı kamusal alandan dışlayan, ahlâkî ölçüleri göreceli hâle getiren ve arzuyu merkeze alan bir paradigma üretmiştir. İnsan, bu paradigmayı seçmiş olmaktan çok, onun içine doğmuştur. Tüketim, haz, sınırsız özgürlük........

© Pusula Gazetesi