menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Aynı Evdeyiz, Ama Biz Kimiz?

15 0
30.10.2026

Bir zamanlar aile fertlerini birbirinden ayıran şey mesafelerdi. Gurbet vardı, ayrılık vardı, uzak şehirler vardı. İnsanlar sevdiklerinin sesini duyabilmek için günlerce beklerdi. Bugün ise dünyanın öbür ucundaki bir insanla saniyeler içerisinde görüşebiliyoruz. Ne garip bir tecellidir ki aynı evde, hatta aynı odada yaşayan insanların birbirlerine ulaşmakta zorlandığı bir döneme şahitlik ediyoruz.

Akşam yemeğinde anne telefonuna bakıyor, baba işten gelen mesajları cevaplıyor, çocuklardan biri sosyal medyada dolaşırken diğeri bilgisayar başında kendi dünyasına çekiliyor. Herkes evde, herkes bir arada. Fakat aynı mekânı paylaşan bu insanlar, acaba aynı hayatı da paylaşıyor mu?

Geçtiğimiz günlerde Atatürk Üniversitesi ev sahipliğinde düzenlenen Uluslararası Aile Sempozyumu, aile kurumunun geleceği üzerine yeniden düşünmemiz için önemli bir vesile oldu. Farklı ülkelerden bilim insanlarının katıldığı toplantıda aile içi iletişimden dijital alışkanlıklara, kuşaklar arasındaki değişimden günümüz ailelerinin karşılaştığı meselelere kadar pek çok konu ele alındı.

Böylesine önemli bir toplantının Erzurum'da gerçekleştirilmesi ayrıca anlamlıdır. Çünkü Erzurum, aile bağlarının, akrabalık ilişkilerinin ve geleneksel dayanışmanın güçlü izler bıraktığı şehirlerimizden biridir. Ancak geleneklerin güçlü olması, değişimin etkilerinden bütünüyle korunduğumuz anlamına gelmiyor.

Elbette geçmişin aile hayatı da kusursuz değildi. O dönemlerde de anlaşmazlıklar, kuşak çatışmaları ve konuşulamayan meseleler vardı. Fakat çağımızın aile hayatına eklediği yeni bir sorun bulunuyor: Fizikî yakınlığın duygusal yakınlığı garanti etmemesi.

Aynı Sofrada Oturmak, Aynı Hayatı Paylaşmak mıdır?

İnsan beyni sosyal bir organdır. Doğduğumuz andan itibaren başkalarının yüz ifadelerini, ses tonlarını ve davranışlarını anlamaya çalışırız. Bir bebeğin annesinin yüzüne bakması, bir çocuğun babasının sesindeki değişikliği fark etmesi veya eşlerin birbirlerinin ruh hâlini konuşmadan sezebilmesi, insan ilişkilerinin ne kadar derin bir nörobiyolojik temele sahip olduğunu gösterir.

Ancak yan yana oturmakla birbirine dikkatini vermek aynı şey değildir.

Bir çocuk okuldan döndüğünde yaşadığı bir hadiseyi anlatırken ebeveyninin sürekli telefon ekranına baktığını düşünelim. Anne veya baba çocuğunu duyuyor olabilir. Fakat çocuk açısından mesele yalnız söylediklerinin işitilmesi değil, anlattıklarının önemsendiğini hissetmektir.

Psikolojide phubbing adı verilen bir davranıştan söz edilir. Bu kavram, kişinin........

© Pusula Gazetesi